Paskoolasitto

نسل مامان و بابا اینا

2011-10-26T08:41:00.000+03:30

هرروز، هرروز صبح که از خواب پا می شم برای یه چیزایی از گذشته دلم تنگ می شه و با افسوس و یکمی خشم

دلم نمی خواد، هیچ جوری نمی خواد

حرف می زنم با دوستام، خیلیها از پدر و مادرهاشون می نالن

از حال ناخوششون، از افسردگی و بی انگیزگیشون و می گن که "خب بهرحال سنشه دیگه، طبیعیه" ...اما

به نظر من، این جور دلزدگی و افسردگی می تونه خیلی طبیعی هم نباشه ، مطمئن نیستم بالا رفتن سن لزومن با افسردگی و بی میلی همراه باشه

نسلشون تجربه های تلخ زیاد داشته و چیزی درست نشده و الگوهای غلط زیادی داشتن و دارن

دلیل بی انگیزگی و افسردگیشون می تونه این چیزها باشه نه لزومنبالا رفتن سن

نظاره کن اما به خودت نگیر

2011-10-23T08:02:00.000+03:30

می خوام این اضطراب چندین و چند ساله رو که مدت زیادیه به دوشش می کشم و دائم سنگین تر می شه، آروم آروم تخلیه کنم
آروم آروم اما مداوم

دیگه لازمش ندارم

فکر می کنم می خوام رها باشم و خودم باشم و هی نترسم که کجا چی کار نکنم که یکی عاشقم نشه

نه اینکه همیشه یکی شده باشه ها، اما من همیشه رفتارهام رو، لذتهام رو و خودم بودن هامو رو تا حدی کنترل کردم ، چون می ترسیدم این اتفاق بیافته و خودم رو مسوول حس می کردم

منتظر صدای زنگم

2011-10-02T20:15:00.000+03:30

به طرز بچه گانه ای دلم می خواد زنگ بخوره، خسته و کوفته از سر کار یا یه جلسه ای بیاد و همه چی به حالت سابقش برگرده

انرژی زیادی از خوابهام می بره این عدم تطابق

با اینکه خودم سردمدارش بودم و منطقم و توجیه هام مو ور نمی داره اما آسیب پذیریم و عدم پذیرش درونیم از همه بیشتره مثکه

درو باز نکرده؟

2011-08-26T10:30:00.001+04:30

خونه ی هردومون رو به دریاست، دیوار به دیوار

اما من مدتهاست ندیدمش

دارم تو دریا شنا می کنیم، دستامو مثل یه قورباغه ی گنده باز می کنم و بعد پاهامو به هم فشار می دم، اما حرکتم کنده، زیاد حرکت نمی کنم

آهان، این واسه اینه که خوب نفس نمی کشم، تنفس تو شنا از هرچیز دیگه ای مهم تره، یا یه همچین چیزی

مدتهای مدیدیه ندیدمش، در خونه ش رو به روی من باز نمی کنه

دارم از راهرو رد می شم که یهو در خونه شو باز می کنه و نگاهم می کنه

یکم نگاهش می کنم، باید مطمئن شم قبل از اینکه نزدیک شم

هنوز می خنده و نگاهش پر از اطمینانه

می پرم بغلش و محکم

آخ خ خ خ خ چقدر دلم واسه این بغل مطمئن وگرم تنگ شده بود

دلم نمی خواد ولش کنم، حال و احوال می کنیم و از اوضاع حرف می زنیم، بهش می گم دارم موزیک کار می کنم

بعد از چند دقیقه می ره بیرون

و من از پنجره به دریا نگاه می کنم

بعد از چند دقیقه برمی گرده، با دختره

تو دلم می گم "آه"، می دونستم این ازون آدمایی که بی خیال بشه نیست

چشم تو چشم که می شم و لبخند می زنم به دختره، یهو جا می خورم، نصف صورتش سوخته و یه ابرو نداره

به روی خودم نمیارم و شروع می کنم حال و احوال، خوشرو

تو دلم می گم "آهان، همینه، به خاطر همین اتفاقم شده امکان نداره دختره رو ول کنه و می مونه باهاش"

....

تف به من

دوباره جهت حسمو تغییر می دم، حالا که درو به روم باز کرده "فقط" دوست می مونیم

-----------

برداشت سطحی بعدازظهر:
پاک شد

2011-07-13T15:45:00.002+04:30

تو امنیت این خونه ی غمگین گیر افتادم

چند وقته همچین حسی دارم، آغشته با احساس گناه و خشم زیاد و درموندگی

هذیان های تابستانه

2011-06-28T19:28:00.001+04:30

برای خودم یه پناهگاه به ظاهر امنی درست کردم، چه اینجا چه اونجا

هی به خودم می گم جبران وقتهایی رو می کنم که کار نکردم، تمرکز نداشتم

خوب هم هستم یه روزایی، یه روزایی هایپر و خوشحال بی خودی

یه روزایی پُرکار

یه روزایی پُر جنب و جوش

یه روزایی بی حال و تو ولو شدن

یه روزایی بیهوده ی بیهوده

به این پناهگاه وابسته ام بدون اینکه دوستش داشته باشم

توش احساس امنیت می کنم اما مغزم داره می تِرِکه، می خواد منفجر شه و تیکه هاشو بندازه این ورو اون ور دنیا

فقط چون امنم، راکدم، زیاد بالاو پایین ناخواسته ندارم توش

و گاهی مثل شبها که توش حبسم، چون که شبه و من یه زنم

و من چقدر از قانون شب و زن متنفرم، بیشتر از "هرچیز" دیگه ای، هرچیز، هرچیز

این احساس امنیته شده بلای جونم

توم یه آدمه که داره فریاد می زنه

که وقتی داره فریاد می زنه، من عضلات صورتم رو سفت نگه می دارم که تکون نخورن

و گوشه لبهام به سمت پایین و چشمهام گرد و بی حالت

واقعن این زندگی من نیست، هرچند از تمرکز و امنیت توش لذت می برم

اما این زندگی من نیست

یا شایدم هست چون بهش وابسته ام

که این جمله ی آخر، عضلات صورتم رو تو حالت نفرت قرار می ده

با خودم تکرار می کنم: "وابسته ام"

عضلات صورتم اونجایی که هستن کشیده تر می شن

حرف هم که نمی شه زد، چون بعدش باید دو ساعت توضیح داد

شدم یه روانی که "باید" روان درمانی کنه

این زندگی من نیست
قرار نبود داشتن شکلات تلخ تو یخچال، خوشحالی زندگی من باشه

من اینو خوب می دونم

2011-06-24T12:39:00.002+04:30

ناخوشم

همه انگار آواز می خوانند

2011-06-15T12:45:00.000+04:30

هرچند وقت یه بار که اهلی می شم و خونگی، که دوست پیدا می کنم و جا پام سفت می شه، که دل می بندم و دلم تنگ می شه، هوس فرار به ناکجا آباد دور به سرم می زنه، فرار به تنهایی حقیقی، به سکوت، به حرف نزدن، به شنیدن فقط آواهایی ناآشنا

چاله چوله پُر می کنیم

2011-06-13T14:00:00.001+04:30

می نویسم، چون کلی کار دارم و این دغدغه ها نمی گذارن کارم رو با تمرکز لازم انجام بدم

آدمهایی که کلی کار انجام نشده دارن و دائم، فقط دارن برنامه ریزی می کنند، حتی برای خریدن یه وسیله ، و با این وضعیت به تو هم پیشنهاد می دن که چی کار کنی برای زندگیت و کدوم راه بهتره و چجوری برنامه ریزی کنی

آدمهایی که درونشون سرشار از استرس و بی قراریه، و همیشه از بقیه می نالن که بهشون استرس می دن، مدعی هستند که تقصیری ندارن، بهشون استرس "وارد" می شه از بیرون

آدمهایی که یه "ببخشید" ساده وبی اهمیت رو نمی گن، ببخشیدی که انقدرناچیز و گذراست که هیچ جا نمی تونه خِرِشون رو بگیره و برعلیه شون استفاده بشه. و بجای گفتنش و خلاص شدن ازش، یه مثنوی دلیل و استدلال و استنتاج میارن که آخرش هم فقط طرف مقابل رو عصبانی می کنه

آدمهایی که "کلن" گوش نمی دن و فقط متکلم وحده ان

آدمهایی که بجای روبرو شدن با مشکل اصلی "خود"شون، دائم درحال تراشیدن هزارتا مشکل فرعی دیگه هستن، تا سرشون شلوغ باشه و وقتی واسه درد اصلی نمونه

آدمهایی که باید از هزارتو راهروی تودرتو نقب بزنی تا بتونی یه حرف ساده رو بگی بهشون، که یه وقت بهشون برنخوره، یا قهر نکنن، یا عصبانی نشن، یا مقاومت نکنن

زندگی من پرفکت نیست، پُر از چاله چوله ست، که خیلی طول می کشه که پُرشون کنم

این آدمها هم هرجا باشن، خب باشن، من نمی خوام کسی رو "اصلاح" کنم

ضمن اینکه یه سری ازین اشکالات به خود من هم وارده

اما داستان اینه که وقتی داری با تمام قوا سعی می کنی هم بیاری و زندگیتو بگیری دستت

و وقتی دائم و از نزدیک با چنین آدمهایی در ارتباط و تماس "اجباری"، هرچند خودخواسته باشی

گاهی دچار تناقض و خشم می شی

و ترجیح می دی هی بیشتر سکوت کنی و فاصله بگیری

تا نه آسیب ببینی، نه آسیب بزنی

تا راحت تر بپذیری و متمرکزتر چاله چوله ها رو پُر کنی

اونی که مادرشه

2011-06-07T23:00:00.000+04:30

دوست روانشناس می گه، انگار که کشف کرده باشه که "تو یه عدم تعلقی داری، یه ترس از وابستگی"

هرچند وقت یه بار، لحن گفته ش میاد تو ذهنم و یادم میافته این شاید جز مهم ترین چیزایی بود که درباره ش خیلی فکر کردم

می دونستم، یعنی فهمیده بودم داستان از چه قراره، طول کشید قبول کنم

حالا لزومن ترس از وابستگی، حس ضعف کردن نیست، شاید ترس از قرار گرفتن تو یه شرایطیه که باید هی بگی نه و هی آدم وابسته خارج از خودت رو یه کوچولو هُل بدی اون ورتر

چرا؟ چون مسوولیت نمی خوای

چرا؟ چون مسوولیت خودتت به اندازه کافی سنگین و پیچیده و طاقت فرسا هست، نگهداری از روانی که سیاله و می خواد مثل آب به رودخونه های مختلف سربزنه آسون نیست و لزومن باعث افتخار هم نیست داشتن همچین بچه ای، اما چه می شه کرد! گیرمون افتاده و باید بزرگش کنیم، هرچند گاهی بقیه رو از خودش می رنجونه و پس می زنه، دهن کجی می کنه، اما اونی که مادرشه چاره ای نداره

درس امروز

2011-05-31T11:41:00.000+04:30

نمی دونم چرا این حس درس خوندن من تموم نمی شه، من هنوزم خودم رو تصور می کنم که نشستم تو یکی ازین سالنهای بزرگ پله ای و دارم درس گوش می دم و نت برمیدارم رو کامپیوترم

پیش فرضهای درست، اما خب که چی؟

2011-05-31T00:57:00.000+04:30

کلافه ام، از این بازی ای که من باید استقلالم رو حفظ کنم که فلان، من نباید فلان که فلان که مخ خودم دیکته می کنه -جدا ازینکه بقیه چی فکر می کنن، کمااینکه یه میزانش هم سنگینی فکر دیگرانه- ، از این کنترل دائمی برای در دست داشتن شرایط برای جلوگیری از زرزر دیگران - حالا نمی دونم اصن می خوان زرزری کنن یانه- با پیش فرضهای این باید، اون نبایدِ خودم

جلوی آسیب پذیر بنظر اومدن خودمو می گیرم که کسی چیزی نگه که اعصابم خورد شه؟

خب هستم، هرکی هم هرچی می گه، می گه دیگه، یا ناراحتم می کنه و می گم، یا ناراحتم می کنه و خفه می شم و فرار می کنم

یعنی قسمت اعظمش ساخته ی ذهن خودم، گرچه مسبوق به سابقه ست و به شناخت من از فرهنگ آدمهای اطراف بر می گرده و معمولن هم درسته

اما من دیگه این دستگاه رو کنترل نمی کنم، زندگی خودم جا مونده

گفتم بگم

2011-05-09T19:51:00.000+04:30

روم به خواننده ها نیست، چون فرضم اینه که خواننده ای وجود نداره، یا یجور خواننده ها ترنسپرنت، اگر هم باشن، مثل سایه هایی که از توی خطوط رد می شن، منظورم اینه که یجور احساس مسوولیت دارم، بعد از یک هفته کلنجار و سه روز در حد صفر بودن، الان بهترم

با کوکای زیرو و قهوه و شکلات هی سعی می کردم سرپا نگه دارم خودمو، که اثرش هم نیم ساعت بیشتر نبود

دیشب بعد از یه روز ِپرغبار، هوا خفه، آفتاب ِخاکی رنگ، یه رعد و برق و بارون، تو اینترنت چیزمیز می خوندم، که گفت روزی یه لیوان آب هویج، ضد افسردگی

آخه می گم که افسردگی بیشتر ازینکه روانی باشه، بنظر من جسمیه، اینکه انگیزه ی "هیچی" ندارم و کلافه کلافه کلافه، عادی نیست برای من. دست کم انگیزه ی خوردن یه بستنی، یه بسته شکلات تلخ، یه سیگار، یه سرو از پنجره ی ماشین بیرون کردن، یه آهنگ خوندن درحال رانندگی، دست کم یکی ازینا باید باشه، "هیچ کدوم" نبود، همینه که فهمیدم نزدیک نقطه ی صفرم

دو سه روز نقطه ی صفرم همراه شد با نوسازی ماهانه ، دوقلو زایید، بی حس

دیشب که رعد و برق زد، نیروی حیاتیم به دادم رسید

صبح هوا دل انگیزتر بود، پیاده تو هوای اردیبهشتی، باد و کتاب، هدفون و آفتاب کنار اتوبان، سرگردون و آوازخون

گفتم بگم

دیکته

2011-05-06T12:09:00.000+04:30

غرق می شم، تو آکوردهای تکراری و بازی می کنم

دری وری، جسته گریخته، به دنبال اکتشاف صداهای جدید

اصل داستان همین بود

قرار بود موسیقی پناهگاه باشه، هرچند پناهگاه تاریک؛ کورمال کورمال بگردی و لمس کنی و فرم فضا رو بشناسی

زمین بازی که توش بدویی، بپری، خسته شی، بشینی، گرمت شه، سردت شه، بعدشم بگیری بخوابی

مشق اجباری روزانه که شد، ۱۰ بار نوشتن ازروی هر واژه ی اشتباه نوشته تو دیکته، پس زدم

می خوام خودم به خودم دیکته بگم

مثل دوران دبستان

شونزده صفحه سیبِ پخته

2011-04-30T18:18:00.001+04:30

خوش و خُرّم که داشتم به زور و سختی ترجمه می کردم و همراه با رادیو می خوندم: "بوی جوی مولیان آید همی ... دی دریری ری دیریری ریریری ریریریری " اومدم بیرون از اتاق به ذوق چایی و بهتر شنیدن صدای رادیو

بالاخره صدای دِرِل این ساختمون خراب کُنهای همسایه ی نمی دونم چندتا بغلی خفه شد

رفتم دیدم باباهه خوابیده

یهو اون روی خوشحالم ازون ور افتاد، حالم گرفته شد

یه لحظه با خودم فکر کردم تازه اولشه

البته من پوسته ام کُلُفته، درست مقابل درونم که شکننده ست و فکر می کنم تنها راه، مقاومت و نیافتادن توی افسردگیِ بیهوده -بیهودگی ای که بزرگترین و شاید بدترین نتیجه ش از دست دادن شور زندگیه- اینه که ادامه بدم و تسلیم نشم

هی به خودم بگم؛ همینه دیگه، مگه چی انتظار داشتی؟ اصلن مگه می شه تو بیست سالگی از سی سالگی تصور و انتظاری داشت؟

توقع ِچی؟ کشکِ چی؟

توقع فقط شاید برای نتیجه ی آزمایش گرانش زمین مجازه

...

فکر سیب پخته ی توی قابلمه حالمو خوب می کنه

و شونزده ی صفحه ی باقیمونده ای که باید ترجمه کنم

2011-04-28T01:00:00.001+04:30

مثل بچه ها گریه کردم، دقیقن عین اون موجودات نمی دونم چی چی تو سرندی پیتی بودن که وقتی گریه می کردن دریاچه درست می شد، بعد از روزها، یعنی دفعه ی پیشش دقیقا سه هفته پیش بود و امروز دوباره

عین یه بچه ی تازه راه افتاده که اسباب بازیشو ازش گرفتن، بچه ای که هنوز حرف زدنش درست حسابی راه نیافتاده و فکر می کنه که نمی تونه حقشو بگیره

اگر گریه نمی کردم، شاید تاحالا روانم پاره پاره شده بود

شایدم شده تاحالا

خسته بودم اما الان لَختم و سبک، به طرز عجیبی بی وزن

دلم نمی خواد کسی باهام هم دردی کنه، چون دلم می خواد این شرایط رو تغییر بدم، اما نمی تونم، چون دست من نیست، چون به تغییر در دیدگاه آدمی مربوطه که نیازی به تغییر حس نمی کنه، یا اگر حس می کنه هم نمی خواد مسوولیت تصمیم گرفتن و پاش واستادن رو بپذیره

Coincident?

2011-03-14T20:45:00.000+03:30

People are staring at you like you're crazy, but you know when not to back down -- and they should realize soon enough that they are overreacting, Once again, you look like a grown-up.

Exactly today? now?

That I am dealing with the same kind of problem ....

خیانت یا محبت

2011-03-12T22:12:00.003+03:30

دارم خفه می شم

فشار احساسات و عواطف دوگانه و البته اینکه منطقم اون ته تها یه چیزی رو تایید می کنه

اون چیزی رو که باعث می شه در تقابل با روابط احساسیم قرار بگیره

، اگر بر اساس منطقم عمل کنم روابط عاطفیم ممکنه مواجه باعدم اعتماد و سردی بشه

و اگر بر اساس شور و هیجان لحظه ای، به زعم خودم به روابطم خیانت کردم

بی معنی

2011-03-08T10:41:00.000+03:30

پنجره رو باز می کنم، با اینکه صدای درلهای ساختمون سازی و کلنگ میاد، اما هوا خوشگله

اون ور از پنجره ی آشپزخونه صدای پرنده ها هم گاهی میاد

این ور از پنجره ی اتاقم کمتر

بیرون دل انگیزه

درون جهنم

کابوس ِتمام نشدنی

آدمهایی که می خوان حقانیتشون رو تا قطره ی آخر اثبات کنن

تو موقعیت "فایت اور فلایت" قرار می گیرم همیشه فلایت رو انتخاب می کنم

آدم دعوا نیستم، فرار می کنم

البته تو این موقعیت بخصوص

فکر می کنم واسه چی اصلا حقانیتم رو ثابت کنم

دارم کمدم رو جمع و جور می کنم

یادگارهای ده بار تصفیه شده ی زندگیم رو

دوباره تصفیه می کنم

این بار باشجاعت بیشتری

نگاه می کنم

و می ریزم دور

نمی دونم معنیش چیه

شایدم بی معنی باشه

هیچ معلوم

2011-02-20T06:22:00.002+03:30

اصن هیچ معلوم هست من اینجا دارم چه غلطی می کنم؟

اونجا داشتم چه غلطی می کردم؟

تاریخ انقضاها دارن نزدیک می شن

باید زود به ددلاینهام برسم

2011-01-28T01:25:00.001+03:30

حس سیم آخری نزدیک تر می شه

بازی تا ابد

2011-01-03T19:07:00.000+03:30

از خودم خسته ام

از گوشه گیریم و انزوام

از حساس بودنم

از خستگیم خسته ام

تنهاییم داره منو غرق می کنه

و من به این غرق شدن تن می دم

و فراموش می کنم تا خشمگین نشم

اما هنوز خشم منو دربر می گیره، با ترفندهای نو، از راههای ناشناخته

فکر می کنم از پسش براومدم اما یهو می فهمم که یک هفته گذشته و من تو خودمم و هیچ نفهمیدم چجوری گذشته

دلم نمی خواد بگم کاش، اما می گم کاش اینجوری نبود

اما هست

و من از روبرو شدن باهاش هراس دارم

می خوام سرمو کنم تو برف و بگم نمی بینم

خودمو غرق کنم تو کتابها و تو نگاه کردن وبسایت دانشگاههای مختلف

تو زندگی دیگران تو سریالها

و باهاشون همدردی کنم یا بهتر بگم یه همدرد پیدا کنم توشون که باهاشون سمپاتی کنم

و بعد تازه بفهمم که حق داشته ام غصه بخورم

اما حتی نمی دونم چجوری غصه بخورم

هنوز درگیر همون چیزی هستم که تو نوجونیم بودم

حتی ازینجا با ۲۰ درجه اختلاف دما

من هنوز درگیر بازی ای هستم که خودم توش بودن رو انتخاب نکردم

2010-12-14T01:25:00.000+03:30

كاش انقدر سخت نبودم، کاش مثل یه چینی شکننده بودم، می خوردم زمین و خورد می شدم

بعد بلند می شدم یکی یکی تیکه هامو جمع می کردم

کاش می تونستم مثل بقیه طرف یکی رو بگیرم و خودمو خلاص کنم

لُختی

2010-12-09T01:20:00.000+03:30

۲۱:۰۰

یجور خستگی عجیبی دارم که اینجا می گن ناشی از تاریکیه ، یه حس گنگیه که آدم نه می فهمه خسته ست نه می فهمه گشنه ست، فقط یهو تو ایستگاه اتوبوس می بینه نمی تونه حتی بشینه منتظر اتوبوس

یا اگه پیاده بیاد خونه، تو راه چیزی حس نمی کنه اما وقتی می رسه و می شینه به چایی خوردن، حس می کنه تو زمین فوتبال بوده و کلی لگد مال شده مثل توپ فوتبال

۲۲:۲۴

درحالیکه یه قسمت از سریال مورد علاقه مو دیدم و غذامو با ولع خوردم و مسواک شدید زدم، لباس خوابمو می پوشم و می رم تو رختخواب

به خودم هم می گم فردا ۶ بیدار می شم و ۷ می رم باشگاه

آهان یادم رفت، یه قطعه رقص هم دیدم تو فیس بوک ،یکی از دوستام به اشتراک گذاشته بود، به صورت عمیقی دیوانه شدم

همه ش فکر می کنم یه روز به سرم می زنه، دیر یا زود

۲۳:۲۴

از خواب بیدار شدم، بیدار یعنی کاملا

می رم دستشویی، دوباره برمی گردم رختخواب، با این گرمایی که تنم داره تولید می کنه یعنی بیدار بیدار بیدارم، از موندن تو رختخواب دست باید کشید یا الان یا بعد از یک ساعت غلت زدن، چه بهتر که الان

پیش خودم فکر می کنم یا امروز باید باهاش مواجه شم، یا همیشه باید کج دار مریض خودمو بازی بدم، با زندگیم

دیگه زیاد چیزی نمونده که باهاش بازی کنم که یادم بره، باید یجایی درست حسابی واستم و از زندگیم محافظت کنم یا باهاش بجنگم، هردوش یکیه

اسباب بازی هام دیگه تموم شدن

سیگار

موسیقی

همخوابگی

آدم های رنگ و وارنگ

امتحان کردن کارهای جدید

کافه رفتن های هرروزه

چرخ زدن

بیسکویت و شکلات خریدن ها

عصبانی شدن ها و دلداری دادن ها

یا دلداری شدن ها

پشت بهانه های این چنانی و آن چنانی -کما اینکه واقعی- پنهان شدن ها

دیگه نمی شه جایی قایم شد

بخصوص وقتی تو خونه ام شیرینی نگه نمی دارم

همه ی اینها هست هنوز و بدونشون نمی شه ادامه داد

اما زندگیم لُخته ... لُخت ِلُخت واستادم وسط برهوت

هیچ کسی نیست

اینجاست که من باهاش باید روبرو شم

یه بار و برای همیشه

باید واستم و لخت مادرزاد با زندگی عریانم روبرو شم

تو چشماش نگاه کنم و ازش بپرسم چه لباسی دوست داره به تنش کنم

یه بار مثل آدم

وگرنه همیشه هم من هم خودش می دونیم که لُخت بودیم وسط برهوت و خوابیدیم تا از برهوت واقعیت به رویای لباس فرار کنیم

بغل

2010-12-08T17:41:00.000+03:30

اینی که من الان بغل می خوام مال این نیست که حالم خوش نیست، که خوشم و دوست دارم کاری رو که می کنم و آدم ها که حرف می زنم باهاشون هرازگاهی

من الان دلم می خواد یکی بغلم کنه محکم و چند ثانیه، یا چند دقیقه

همین

هیچ چیزی دیگه ای نمی خوام

واسه اینکه تعادل شیمیایی و هورمونی ام برقرار شه و خستگی تنم کم شه

بی قضاوت قضاوت کردن

2010-11-28T15:14:00.001+03:30

شروعش سخته، بی قضاوت بودن رو می گم و نیاز به شرایطی داره که باید مهیا شده باشه، برای مثال اینکه باید اوایل، آدم هی به خودش یادآوری کنه که وقتی درباره ی یه فرهنگ یا یه کشور داره حرف می زنه، جوانب بی طرفی رو حفظ کنه و مسائل شخصی رو به یه قضاوت کلی "خصمانه" تبدیل نکنه. اینکه هرکسی به طور شخصی، تجربه های شخصیش رو به یه برداشت کلی تعمیم می ده یه امر طبیعیه، خصمانه نبودنش مهمه، حتی می شه انتقام جویانه رفتار کرد اما بدون خصم و خشم

یکی دیگه از شرایطی که نیاز هست اینه که آدم یه طوری به جامعه ای که توش هست وصل شده باشه، دوستانی داشته باشه که از بودن باهاشون لذت ببره، هرچند معدود و هرچند به طور نسبی، یعنی کسانی رو پیدا کنه که حرفش رو بفهمن و برداشتشون از جامعه نسبتا شبیه باشه

وقتی چند تا ازین شرایط مهیا باشن، اون موقع وقتیه که می شه بی قضاوت بودن رو به طور نسبی تجربه کرد و حسش بسیار حس خوبیه، البته می گم به طور نسبی چون بسته به میزان اصطکاک هرکس با جامعه در هر زمانی این بی قضاوت بودنه کم رنگ و پررنگ می شه

وحس خوبی به آدم می ده، آدم رو از پارانویاها و بدبینی ها کمی دور می کنه، از آنالیزهای مغرضانه و پیش فرض داشتن ها تهی می کنه، اون وقت آدم آنالیز می کنه اما با فاصله و قادره منطقی و با در نظر گرفتن واقعیت های جامعه درباره ی اون جامعه فکر و قضاوت کنه

و حتی گاهی پیش میاد که می بینه واستاده و داره با یکی از آدم های خود اون جامعه حرف می زنه و بی طرفانه از خود اون آدم (به عنوان عضوی ازون جامعه) اما به صورت غیرمستقیم انتقاد می کنه و اون آدمه هم حس نمی کنه بهش توهین شده و وارد بازی می شه و درباره ش حرف می زنه

عجیبه و بسیار جالب

2010-11-17T01:09:00.002+03:30

بی قضاوت باشم

باشم

2010-11-15T11:13:00.000+03:30

ناخودآگاهم خیلی خسته کننده شده، دست کم تو خوابهایی که می بینم

افتاده رو یه سری موضوع، همه ش اونا رو تکرار می کنه

باید بگردم یه سری تم های جدید واسه ش پیدا کنم

دانش تازه

2010-11-10T02:04:00.000+03:30

همه چی رو از اول دوباره تست می کنم، حتی چیزهایی رو که تو بستر خودشون به صورت بدیهی می دونستم

مثل همیشه تو زندگیم مثل دانشمندی می مونم که می خواد تمام فرضیه ها رو از اول یکی یکی تست کنه

هیجان ِثابت شدن فرضیه ها و اینکه پیش فرضهام درست از آب دربیاد لذت بخشه

با اینکه گاهی تستهایی می کنم که بی خطر نیستن و گاهی تا جایی می رن که داستان جدی می شه

...

نتیجه ی خوبش بغیر از هیجان اینه که خیلی از پیش فرضهام هم نقض می شن و این یعنی دانش تازه

2010-11-03T01:45:00.000+03:30

وقتی کت می پوشم حس می کنم زندگیم جدی شده و جدی تر و مصمم تر کار می کنم

واقعا حس می کنم به یه چیزایی بدهکارم

2010-11-01T04:58:00.001+03:30

بی خوابی دیگه شده فرم ثابت زندگی روزمره ام، بگو که باید تحرک داشته باشم، دارم، بگو باید قهوه نخورم، که نمی خورم

بگو باید تو یجایی با روز وشب منطقی باشم، خب نیستم، وقتی تازه ساعت یک بعدازظهر یه حس مبهمی از روز بهت دست می ده و تا ۴ بعدازظهر بیشتر دووم نمیاره، و وقتی بیشتر روزت شبه، خب شاید سیستمت ترجیح می ده روزها بخوابه

فکر می کنم ذهن من یه ذهن نامتعادل و بیش فعاله، به همین دلیله که نمی تونم تمرکز کنم و یکاری رو انجام بدم و وقتی می خوام بخوابم، اون هم احتمالا چون چشمهام رو می بندم تازه آنالیزها و ایده ها فرم می گیرن

و همچنان نمی زارن بخوابم

تقریبا همیشه ایده هام وقتی اومدن سراغم که قصد داشتم رو یه چیز دیگه تمرکز کنم، مثلا رو خوندن یه کتاب یا خوابیدن

آخرین ایده ام وقتی اومد سراغم که تو جمله ی سوم پاراگراف اول یه کتاب بودم تو کتابخونه

دو راه برام می مونه اگه بخوام شغلی که می خوام داشته باشم

یا باید درس بدم یا کار فیزیکی/ بدنی کنم، یعنی شغلم با تحرک داشتندر ارتباط باشه

بهتر یا بدتر

2010-10-25T00:39:00.000+03:30

خوابم میاد، خسته ام ، اما خوابم نمی بره

خوابم نمی بره

ازین پهلو به اون پهلو می شم

چشمامو به زور بسته نگه می دارم

کف دستم رو طبق عادت می زارم پایین تر از گودی شونه هام که گرم شم و خوابم ببره

اما خوابم نمی بره

تنم داغ ِداغ شده، اما بیدارِبیدارم

کف پاهامو از زیر لحاف میارم بیرون که یکمی خنک شم

هی فکر می کنم، می گم ولش کن الان وقت خوابه

کی فردا می خواد هفت صبح بیدار شه

اما داستان روشنه، خوابم نمی بره و تلاشم بی فایده ست

ذهنم پر از تصویره، تصویرهای زندگی سابقم

پیانوم، شاگردهام، پیانوهاشون، آموزشگاه، پرده ی اتاقم

راستی یادم باشه این پرده ی جدیده رو که خریدم با خودم ببرم

خیابون سپهر، مراسم مامان بزرگ چی پوشیده بودم تو مسجد؟ آهان شلوار جین، بلوز مشکی آستین کوتاه، یه بلوز حریر بلند روش و کمربند پهن قهوه ای، کفش پاشنه بلند، خیلی سخت بود صاف واستم و هی ازین ور به اون ور برم و با پونصد نفر سلام و خداحافظی و لطف کردید تشریف آوردید بگم

انگیزه ام برای کفش پاشنه بلند چی بود؟ می خواستم بیشتر دیده بشم شاید

زن ِ درونم خیلی زن شده، یعنی دیگه می خوام، اون هیجانات کفش های گنده و لباسهای گشاد رفته مثکه، نمی دونم

با خودم برنامه ریزی می کنم که کی برمی گردم و چی کارا می کنم

می ترسم بعد از دوسال جام خیلی تنگ شده باشه، شاید یکی جای منو گرفته باشه

اما امیدوارم به موقعیت های جدید فکر می کنم، آدم هایی که می شه باهاشون کار کرد، معاشرت کرد، حرف حسابی زد

کارهای نصفه ای که از نظرم می شه دوباره بهشون تلنگر زد، دوباره از یه جایی سرشون رو گرفت و ادامه داد

اصلا مشکلات به ذهنم هم نمیان، اداره های مزخرف، حالا چی بپوشم های همیشگی، هیچ کدوم

فقط اتاقمو می بینم با نور آفتاب که از لای پنجره میاد

و خودم رو که آماده می شم برم خونه ی شاگردم وفکر می کنم امروز دوست دارم چه بویی رو تنم باشه یا آماده می شم که شاگردم بیاد

بی اغراق به خودم اعتراف می کنم که کارم رو خیلی دوست داشتم

خیلی

خیلی ها دوستش ندارن، درس دادن رو می گم

هی برنامه ریزی می کنم، فکر می کنم کجاها می تونم تبلیغات بزنم

چه کارهایی می تونم بکنم

فکر سه شنبه ها ، پارکینگ، غر زدن های من، یک شنبه ها ، آموزشگاه به هیجان میارتم

فکر می کنم هنوزم می شه، هنوزم می شه؟

پیش تر ازین ها فکر می کردم این دیوانه ها چرا بر می گردن از خارج؟ حتما کارشون خوب نیست، سطحشون بالا نیست، چمی دونم هزار تا مزخرف دیگه، فلسفه هم می بافتم، الان می فهمم و براشون ارزش قائلم

نمی دونم شاید به خانواده ربط داره، به تربیت خانوادگی، به چقدر وابسته بودن، چقدر روان ناامن داشتن، نمی دونم

یعنی می دونم و می تونم تحلیل کنم اما این کاری از پیش نمی بره، مشکلی رو حل نمی کنه

پاشدم، خوابم نمی برد، کامپیوترم رو روشن کردم، گاز رو روشن کردم، آخه گذاشتم لبو بپزه، عاشق لبو ام من، اومدم نشستم، گفتم می نویسم یا بهتر می شم یا بدتر

2010-10-21T01:05:00.002+03:30

فکر کنم افسرده ام

I am insecure or your behavior makes me insecure?

2010-10-20T23:04:00.001+03:30

فکر کردم چرا اینجا ننویسم، چرا بخاطر اینکه فکر می کنم دوستام اینجا رو می خونند خیلی غر نزنم؟

نمی دونم این در جهت اونه که می خوام تصویر بهتری از خودم داشته باشم که به اون تصویره برسم یا نه

هر دفعه می نویسم و پاک می کنم

بی خیال می شم

اما نه اینجوری جالب نیست، این پست رو نگه می دارم با همه ی مزخرفی ای که به نظر میاد

هم چنان همون آدم سابقم

از نوریسپانس بودن آدم ها عصبی می شم، یعنی چجوری؟ وقتی بهش زنگ می زنی گوشی رو ور نمی داره، اس ام اس می زنی جواب نداره خب شاید اعتبار نداره اینو می فهمم، واسه همینه که زنگ زدم دیگه

بعد می بینی یارو آنلاینه بهش پی ام می دی بازم جواب نمی ده

ببین نه اینکه فکر کنی می خوام هبل بشم سرش یا چیزی ازش بخوام

نهایتا سوالم مربوط به نمایش فیلم این هفته یا برنامه ی فرداست که با هم قرار بوده داشته باشیم

خودم به خودم می گم که اینسکیوری، یعنی از لحاظ روانی احساس ناامنی دارم

خب اگر با طرف تیک بزنم قبوله، می پذیرم

اصن جدا از روابط دوست و رفیق بازی

فرض کن با همچین آدمی بخوای یه کار جدی کنی، می شه آخه؟

سفسطه می بافم، چون دوست ندارم فکر کنم که اینسکیور هستم

چون واقعا سعی می کنم حوزه و حریم خصوصی آدم ها رو درک کنم و زیاده روی هم می کنم، یعنی در حد رودرواسی و عقب کشیدن خودم از داستان، اما نمی دونم اینکه یه آدمی هر وقت دلش بخواد به دفعات زیاد گم و گور شه و تو یه سوال معمولی رو با هزار کلک مختلف مجبور شی ازش بپرسی ، سوالی که توش درخواستی واقعا وجود نداره

و طرف هر دفعه که زنگ بزنه تو گوشی رو ورداری، روی عادت جواب دادن

خب دیگه آدم اینسکیور می شه

پانوشت: وحشتناکی داستان اینجاست که به محض اینکه اینو پست کردم یارو بهم زنگ زد و اون یکی هم بعد از سه روز البته

مامان

2010-10-12T23:19:00.000+03:30

یهویی دلم مامان می خواد

می خوام وقتی خسته و داغون میام خونه مامانم تو آشپزخونه باشه یا وقتی اون خسته و داغون میاد خونه من صدای پاشو بشنوم و برم درو باز کنم و هرچی دستشه بگیرم ازش وقتی هن و هن کنان بهم سلام می کنه

ازش بپرسم تو اداره چی شد و شروع کنه تعریف کردن

یا من نپرسم و اون بی توجه به این که من بی حوصله ام شروع کنه تعریف کردن از اتفاقات جالب و فتوحاتش

صبح ها

2010-10-07T12:06:00.000+03:30

مثکه اصن به این مربوط نیست که حالم خوب باشه یا بد، بهم خوش بگذره یا نه، خسته باشم یا حوصله ام سررفته باشه

صبح ها که از خواب بیدار می شم، بعضی از صبح ها، یه حس خیلی قوی واپس گرا دارم، همه ش فکر می کنم من که برمی گردم

دوست دارم تاکید کنم حتی به خودم، که غر نمی زنم که واقعا نمی زنم و خیلی چیزا کم کم درست می شه ( که شده) و من دوست هایی دارم که از دیدنشون خوشحال می شم و دنیاهای جدیدی رو باهاشون کشف می کنم یا شاید دنیاهایی رو تکرار می کنم اما در بستر یه زبان دیگه

با وجود همه ی این هیجانات و درضمن تصویرذهنی من از برنامه های آینده ام و جاهایی که می خوام برم هنوز یه حس قوی ِزیرپوستی صبح ها که بیدار می شم با من بیدار می شه و می گه : یه روزی، شاید یه روزی، ببینیم چی می شه

ترس

2010-09-16T10:17:00.000+04:30

دلم میخواد موهامو از ته بزنم و یه کلاهه دائمی بزارم سرم
موهام دوباره داره میریزه و فکر میکنم بیماریم دوباره فعال شده
فکره دوباره کورتون مصرف کردن عذابم میده
حالامیفهمم آدم هایی رو که سرطان دارن
یه شب هایی استرس میگیرم و غیره قابل کنترل
این ترسه به سادگی قابل کنترل نیست، تو تمام وجود آدم رخنه میکنه و میخوره آدمو ، ذره ذره
مثل صدای یه لامپ فلورسنت خراب شده که تمام شب هی سعی میکنه روشن شه و هی تاریک و روشن میشه و صدای ززززززززز ش نویز زندگی آدم میشه

نزدیک به یک واقعیت لمسی

2010-08-03T06:50:00.000+04:30

خواب دیدم

مامان بزرگم رو

و صورتش رو بوسیدم

نرمی و چروک پوست صورتش رو، روی پوست صورتم و لبام حس کردم

و نگاهش رو

2010-08-02T13:06:00.000+04:30

دخترک ِِناراضی ِِ دل نازک ِِ وابسته ی غرغروی مهربون ِِ پر از انتظارِ توجه ... بیست و دو سه ساله ، امروز پنجاه و چندساله شم دیدم

گفتم که بلیطمو خریدم یه آخ َاشک آلود ِِ ناراضی کشید که دلم هُری ریخت

Co In Cidently

2010-08-01T15:28:00.000+04:30

اعتقادی به قضا و قدر که هیچ، خودم رو مچل هیچ نیروی دیگه ای نمی کنم که یه بار کار کنه یه بار کار نکنه

اما این روزا تطابق زمانی بعضی چیزا جالبه

حرف از بیماری پدرم زدم بی ربط و اتفاق افتاد

داشتم فکر می کردم اگر مامانیم (مامان مامانم) می ره، کاش وقتی باشه که من ایران باشم و همین شد

چند روز پیش دوباره یادم افتاد که چقدر پاییز تهران رو دوست دارم و هوا الان تقریبا پاییزیه

دارم فکر می کنم آرزوی بعدیم چی باشه ، یا سه تاش پُر شد؟

آرزو که چه عرض کنم، فکرایی که همین جوری از ذهنم بدون کنترل من می گذرن

داستان زنانگی نسل مادرانمان

2010-07-10T19:16:00.001+04:30

اونقدر برای حفظ آبرو و جبران حس گناه، خودش رو خوشحال نشون داده که باورش شده که خوشحاله و مشکلی نیست

دخترش دوست نداره اینو، تصور روز مواجه با دروغ , براش عذاب آوره و نمی تونه حتی دست از کنترل برداره

همه درگیر ماجران

بسسسسه دیگه، یا تکون بخور یا خفه شو

2010-07-07T01:42:00.003+04:30

چه جوری من این همه آدم ِِِِِِِشل و زرزرو دوروبرم جمع کرده بودم

یا خودم جزیی ازشون بودم؟

حس بُنجلی

2010-06-29T23:57:00.001+04:30

از تکرار کردن عبارات مرسوم یک جامعه، حالا می خواد یه کولونی باشه یا یه کشور حس بدی پیدا می کنم، یجوری حس دست دومی دارم، برای مثال همین عبارت "هم راه شو عزیز" خیلی رو اعصابمه

افسردگی بزرگسالی

2010-06-28T17:48:00.001+04:30

من یه افسردگی ِِِِِِِِمحترمی دارم که هر از گاهی پیداش می شه و به دیگران یه لبخند‌ِِِِِِِِِِِ پذیرنده ی عاقل تحویل می ده

بدترین ویژگیش این محترم بودنشه، انگار با سری برافراشته و مطمئن و البته بی نهایت محترم و شاخص، درون ِِِِِِِِعاصی و سرکش من رو ریشخند می کنه و بهش کنایه می زنه که " هه دیدی من بُردم؟"

پشت گردنم یه فشاری هست

2010-06-26T22:06:00.001+04:30

حس می کنم به دارم به دوستام التماس می کنم که باهام معاشرت کنن

و این حالمو بد می کنه

همینه که تمام روز نشستم تو خونه

شاید راه دیگه ای هم نداشته باشم

....

تو خونه بودن آزارم نمی ده

فقط حس می کنم فرصت معاشرتم اینجا محدوده و این تحت فشارم می زاره

.....

پانوشت:
می نویسم، چون می خوام بتونم برگردم و خودمو مرور کنم، همین

یا باش یا نیستی دیگه

2010-06-25T23:16:00.000+04:30

از زندگیشون رفتم بیرون دیگه، اعتراضی نیست

تنم لای ملحفه های ساتن

2010-06-23T21:00:00.000+04:30

می رقصم، رقص که چه عرض کنم، جهش، پرش، تمامِِِِِِِ تنم خیس ِِِِِِِِِِِعرق

استخر روباز، آفتاب نه خیلی سوزان و نسیم ِِِِِِِِِملایم

آب انارِِِِِِِِِِِ ملس

موهای خیس، تازه ی تازه انگار

سرشار از لذت ِِِِِِِِِِِِدوست داشتن ِِِِِِِِتنم

2010-06-17T01:03:00.001+04:30

واقعیت .... چیز گهیه

بند ها

2010-06-15T23:57:00.001+04:30

فقط به اس ام اس هایی که به خواهره زده بودم و نرسید نگاه می کنم دلم می خواد بمونم

حسرت ِِ جواب

آهان نگفته بودم؟ من به خواهره خیلی ناجور وابسته ام، به حضورش تو زندگیم

ُشاید این وابستگی ِِِعاطفی ایه که باید ازش عبور کنم تا بشم یه آدم ِِِِِِِِِِِِِ نرمالِِِِِِِِِِِِِ نیازمند

خسته ام

دلم می خواد خفه شم

با خودم حرف می زنم

2010-06-15T02:21:00.001+04:30

دلم می خواد تو یه خونه ی تیمی زندگی کنم، تو یه خونه ای که یه سری آدم که باهم کار و / یا زندگی می کنند

سِروو که رفته بودم اینجوری بود، استودیو و محل تمرین، یه آشپزخونه ی مشترک، چندتا میز، یه تلویزیون ِِِنه چندان نو و یه پیانو کنار تلویزیون

آدمها می رفتن و می اومدن، یکی پیانو می زد، دونفر باهم دعوا می کردن، یکی دائم با اسکایپ و هدست به روسی حرف می زد، چند نفر غذا درست می کردن و گاهی هم چند نفر باهم فیلم می دیدند

پایین یه حموم ِِعمومی !! (گرچه این قسمت داستان یکمی عجیب بود، البته نه برای فرهنگ فنلاند!!!) و چندتا اتاق پر از لباسها و وسایل اجرا

من دوست دارم تو یه خونه با ۴-۵ نفر آدم زندگی کنم که بشینیم تو حال گاهی باهم یه فیلم ببینیم و یکی اون گوشه کتاب بخونه، گاهی هم چشم نداشته باشیم همو ببینیم و بچپیم تو اتاق هامون

دوست دارم بعضی از صبح ها که از خواب بیدار می شم، زودتر از همه، بپرم برم نون بگیرم و مخ اولین نفری رو که بیدار شد با حرافی هام بخورم، صبح ِِِِِِِاولِِ صبح درباره ی جدی ترین مسائل سخنرانی کنم و یکی بهم بگه که خفه شم چون سردرد گرفت

من رومو می کنم اون ور و لبخند زنان درحالیکه لیوان ها رو پر از قهوه یا چای می کنم، آواز ِِِِدری وری می خونم و از خودم سرشار می شم

غذا پختن

2010-06-10T13:54:00.001+04:30

اصل ِِِِِِِِِِدوم ِِِِِِقانون ِِِِِِتضمین ِِِِِِامنیت:

خودتان را به هر طریق ممکن به اطرافیانتان وابسته و متصل نگه دارید. طناب را ول نکنید.

از قبیل ضعف کردن، ضعف داشتن، یاد نگرفتنِِِِِ مهارت های زندگی، یاد نگرفتن اساسا هر مبحث و دانستنی ِِجدید که در شعور اطرافیانتان نمی گنجد ، نیاز ِِِِِمالی داشتن برای خریدن ِِِِِِِِوسایل غیر ِِِِِِِِموردِِ نیاز، چِِِزاندن ، حرص خوردن و دادن، ابراز ِِِِِِِاحساس نوع دوستیِِِِ شدید، اعلام ِِِِِِِِِِِدلسوزی و دل رحمی ِِِِِغیر قابل کنترل و ... .

پ.ن: غذا پختن هنوز می تواند موثر باشد

دیپندنسی

2010-06-07T15:33:00.000+04:30

روند مستقل شدن خیلی سخت تر از اون چیزیه که تو روانشناسی ازش حرف می زنن

چند سال پیش، روان درمانم توی دفتری که داستان زندگیم رو نوشته بودم، یجاهایی رو علامت زده بود و نوشته بود "دیپندنسی" ، به اون قسمتهای دفترم و زندگیم خیلی توجه کردم و تمام همّ و غمم رو گذاشتم که این تیکه ی داستان رو درست کنم

اما هنوز درگیرشم ... نمی گم که نتیجه نداده، داده، و نتیجه دادنش معمولا با یه بغض ِِ خفه کننده همراهه که مجبوری هی قورتش بدی و فکر کنی که "عیب نداره، لازمه"

انگار هرچی بیشتر تو این راه پیش می رم، بیشتر می فهمم که "کلا" چقدر تنهام و باید تنهاتر هم شد

البته غر نمی زنم، طبیعت ِِِِمن سلطه پذیر نیست و من راه دیگه ای ندارم

درحالی دم از استقلال یافتن می زنم که یه چیزی تو گلوم داره خفه م می کنه و من زور می زنم که اشکم درنیاد

....

درآستانه ی سی سالگی

2010-06-07T03:14:00.001+04:30

ُ چه خوب از یادشان می رود انگشت اتهام که روی سرت بود، منگنه ای که فشار می داد از کودکی، چه درشش سالگی و یک بار فقط یک بارشانزده گرفتن در دیکته ی سخت، چه پانزده ساله و متهم شدن به "نیم سکته ی" پدر از فرط فشار کارنامه ی آخر سال

که فراموشی ست دلیل تنازع بقا

و همیشه زیرسوال بودن که چرا موسیقی و چرا نه شیمی

و همیشه و همیشه، آنقدر همیشگی که انگار جهنم مقایسه با همسالان ِِِهمبازی که دوست داشتن شان و بازیشان را سرشار از کناره گیری کرد برایت

که تمامی شان روزی از مقام مقایسه حذف شدند به دلیل ناکارآمدی، خیلی زود ،

و خیلی زود دریافتی که برای هیچ تحقیر شده ای و خواسته ای دیگری باشی

و باز به یادت و یادشان می ُآوری که حذف کردن تحرک و ورزشی که عاشقش بودی و افزودن به فشار مدرسه و درس به بهای آسیب های جسمانی و روانی بی شمار

دست کم خوش شانس بودی که تخیل و خوددوست داشتن یارِغارت بود

و جالب تر، چه بُراق می شوند از گاهی که به یادشان می آوری و نوک سوزنی انتقام طوری به روش خودشان

گاهی، فقط گاهی، که باقیمانده های فشار را تُف می کنی، آن ها را که نتوانستی دیگر بیرون بکشی و نادیده بگیری

و بعدتر

هرشب ِِمیهمانی زنگ زدن های دیوانه وار و فریاد کردن ها

و انگار تمامی ندارد این سیرِ کنترل، کنترل، کنترل و نارضایتیِ همیشگی

و تو چه غمگینانه می نگری زندگی کم لذتشان را از فرط کنترل و نارضایتی

و تنهایی محتمل و حاضرشان را

و تعجب می کنی که چگونه در سخت تر و دوری و بی هیچ کسی تاب می آوری؟ و پاسخش روشن که اگر خوشیِ جدی ای هم نیست، نارضایتی و کنترل و فشار هم نیست

در آستانه ی سی سالگی !!!!!

میخ می کند

2010-06-06T00:39:00.000+04:30

شب که می شود، درست و حسابی و بزرگ راه ها خلوت تر

آنگاه که خطر رویارویی نیست و دیروقت

رانندگی را می دّوی که به خانه برسی

کمی کم تر، ترس از دیده شدن

بادِِِِِِِ گرمِِِ روزهای واپسینِِِِِِِِ بهار لای موهایت زیر روسری می پیچد

و کمی، تنها کمی، به اندازه ی شاید اعشاری کمتر فشار

آزاد زنانگی ِِِِِِغریبی را می زی ای

چند دقیقه.

همین دلخوشت می کند

همین شاید پنج دقیقه تورا به این شهرِ بی سروتهِ ِترسناک میخ می کند

و تنهایی ِِبزرگ شده ی من

2010-06-04T09:23:00.000+04:30

این چه مرگیه نمی فهمم

اونجا که بودم اه اه و تف تف بود

اینجا که هستم دلم می خواست اونجا باشم

با اون شب های خنک ، که آسمون قرمزِ روشنه و درخت ها سایه های سیاه روش انداختن

که دو و نیم نصفه ، وقتی من هنوز دارم سریال هاوس رو با ولع می بینم، گنجیشک ها شروع می کنند به آواز خوندن

مثکه سختی بیشتر وابستگی یا دلبستگی بیشتر میاره واسه م

از حالا دارم فکر دریاچه ها رو می کنم که تو مرداد ماه می شه توش شنا کرد

اکتبر و آپریل

2010-06-03T15:29:00.000+04:30

َیکی از عاشقانه ترین قطعه هایی که شنیدم:

"اکتبر و آپریل" کار مشترک خواننده ی راسموس و آنِته اولزون (خواننده ی جدید نایت ویش)

جالبه الان که دقت می کنم می بینم اون یکی دیگه ش هم "وایلد رُز" کار مشترک نیک کیِو و کایلی مینوگ ه

جالبیش اینجاست که مضمون هردوشون عشق خودتخریب یا تخریب کننده ست

که به نظر من اصولا ویژگی اساسی عشقه

پا نوشت: من نمی تونم لینک یوتیوبی بزارم ازین ویدئو درحال حاضر، اما اگر می تونید ببینید، برای من نمادی از فنلانده

کله م می خاره

2010-05-31T03:56:00.001+04:30

کله م می خاره

توی یه مهمونی بودم پر از آدم هایی مثل کلیپ "سوزی" مایکل جکسون و از توی ریشه های موهام هاگ دراومده بود، ازونها که که زرد روشنن و توشون یه دونه ی سیاه هست که دیده می شه

کاش این آدم های واقعی از دور دنیا رو ماهی یک بار تو اون کافه هه تو استکهلم می دیدم

کافه هه یه دخمه بود، از پله ها پایین می رفتی، به یه غار مانند می رسیدی که خنک و نسبتا تاریک بود، با مبل ها و صندلی ها و میزهای متفاوت و بی ربط به هم پر شده ... با موزیک خوب، قهوه ی عالی، کیک هویج و تارت بلوبری، موزیک انتخاب شده ی نوستالژیک

بعدا تحقیق به عمل اومد که دخمه ی شراب سازی بوده

جدی جدی

همینه که هست

2010-05-28T01:22:00.000+04:30

همه چیز متناقضه و عجیب

اونجا برای اینجا لحظه شماری می کردم و الان کلافه ام

و زندگی قبیله ای نمی خوام

از آدم ها متنفر نیستم و دوستشون دارم

اما زندگی قبیله ای آدم رو عوض می کنه

همون قدر که حمایت کننده ست، بازدارنده ست و

همون قدر که گرمه ، روی پوسته ست

قضاوت کننده ست و فردیت توش وجود نداره

"خودت" بدون دیگران غیرقابل باوره

من خیلی آروم شدم و درگیر قضاوت ها کمتر می شم

جالبه که بهش عادت کردم

آدم هایی که دوستشون دارم به شدت درگیر این قضاوت ها و پس لرزه های دائمی ناشی ازون هستند

که پس لرزه ها مشکل نیستند ، پس لرزه ها باعث بالغ شدن می شن

اما نارضایتی از پس لرزه هاست که بازدارنده ست، چون به سادگی همینه که هست

این آزاردهنده ترین موضوعه برام

نمی خوام براشون توضیح بدم که چقدر خوبه آدم از خودش راضی باشه و آدم ها وخودش رو همون طور مزخرف که هستن بپذیره

چون اگر توضیح بدم انگار دارم کار اونها رو تکرار می کنم

که تکرار هم می کنم گاهی

بلوارزاگرس

2010-05-23T19:44:00.000+04:30

توی بلوار زاگرس، شیش صبح، نون بربری به دست و یه پاکت سیگار، مست و ملنگ از بی خوابی و پوست صورت که خسته ی خسته

قدیما ازین ور بلوار می شد اون ورشو دید، درختاش کوتاه و جوون بودند

الان رشید شدند

عجب درختهای قد کشیده هم گذشت سالها رو به رخ آدم می کشند

2010-05-10T02:26:00.000+04:30

می خوام از خواب بیدار شم، همه چی مثل سابق باشه، نه حتی بهتر، مثل وقتی که از مامانم شاکی بودم فقط یا از هوای آلوده و راننده تاکسی های دیوانه ی تهران شاکی بودم، به همون مزخرفی معمول باشه

اما نه این که هست، این فراتر از مزخرف بودن معموله

دروغ

2010-05-09T01:28:00.000+04:30

وقتی داشتم بخاطر زودتر برگشتن دروغ رو تو ذهنم مرور می کردم(هرچند اون دروغ رو به آدم مربوطه نگفتم هیچ وقت) تنم لرزید که اگر اتفاق بیافته ، من مقصرم

از بیخ گوشم گذشت... اما دروغی که می خواستم بگمش اتفاق افتاد، زودتر از تاریخی که من فکرشو کرده بودم

ترسناکه دیگه

دروغهای بزرگ خیلی ترسناکند، چون احتمال تبدیل شدن بهشون یا اتفاق افتادنشون خیلی بالاست

2010-05-06T01:14:00.000+04:30

من دوستش دارم، از نزدیک بودن بهش حس منحصربفرد بودن رو دارم، فکر کنم اون هم سعی می کنه ازچیزای عادی دوروبرش تجربیات منحصربفرد بسازه

دلم می خواد ازون دوستهای نزدیکش باشم

2010-05-06T01:09:00.000+04:30

ازین ناامنی روانی که دارم ، که وقتی ندارمش هم دوروبری هام دارن، که باهاش بزرگ شدم و زندگی کردن رو یاد گرفتم

ازین ناامنی روانی که من رو منتقد به همه چی و همه کس می کنه

ازین ناامنی روانی ای که دارم متنفرم

مایه شرمساریمه

2010-05-03T09:29:00.000+04:30

صبح زود که می گم، وقتی که هوا تازه ی تازه ست، و بیدار می شی

بیدار می شی که برای امتحان درس بخونی، یا تمرین های حسابانت رو حل کنی

یا فقط بیدار می شی، همین طوری، می ری تو خیابون راه بری

تا خود صبح خواب دیدم، خوابهای عجیب غریب، تازگی ها به خوابهام ، خوابهای معنایی هم اضافه شده، یعنی چی؟

یعنی اینکه مثلا سه چهار ساعت تو خواب دارم پدیده ها و مفهوم های جدیدی رو که خوندم تکرار می کنم، به انگلیسی

مثل این می مونه که من آویزونم تو یه فضایی با یه عالمه کلمه که اونا هم همین جوری شناورند دورم

تو خواب هم هی منتظر که ساعته زنگ بزنه و من بیدار شم

آخرش پا می شم می بینم اووووه هنوز کلی وقت دارم تا ساعت بیداری

تو خواب هم کم طاقتم واسه درس خوندن

بعدشم خواب رانندگی، فکر کنم خیلی کوچیک بودم که خواب می دیدم رانندگی می کنم، ده ساله

منِ من ، تا یه چیزی کم میاد با خواب جبرانش می کنه، اجازه نمی ده تو آدم ها بگردم و واسه کمبودم تلاش کنم

صبحها باصدای پرنده ها بیدار می شم

که این یکی واقعیه

حرف آخر

2010-05-02T12:40:00.000+04:30

بیخودی نیست که با یه جمعی نشست و برخاست می کنی، با یه جمعی که توش احساس راحتی داری، گویا یه انتخاب یا ویژگی بارز مشترک بین تون هست و تو باورش نداشتی

از فکر کردن به تو جمعشون بودن احساس خوبی بهم دست می ده، می خوام بمونم تو جمعشون، حتی شاید اگر همه با هم و همیشه خوش نباشیم

مثکه خوشی به خودی خودش معیار نیست تو زندگی، که خوشی ای که نامحسوسه و برپایه ی امنیت ساخته می شه می تونه معیار باشه

...

حرف َآخر بمونه برای روزی که به عمل نزدیک شدم

2010-04-26T09:22:00.000+04:30

مثکه چیزهایی که ازشون فرار می کنیم، "هیچ" وقت از بین نمی رن.

آرزوی زندگی خارج از حوزه ی انتظارات رو بگور می بریم

آیتیونز مهربون

2010-04-24T13:55:00.000+04:30

بهترین چیز برای یه روز گَند که با سردرد و اکراه شروع می شه اینه که آیتیونزت بعد از تک آهنگ جدید آناتما یهو بپره رو رباعیات خیام با شاملو و شجریان

Overprotectivity

2010-04-24T00:50:00.001+04:30

می خوام همه رو دور بریزم، تمام خاطرات رو

می خوام

می خوام
کاش بزاری بزرگ شم

دور ناقص

2010-04-21T22:33:00.001+04:30

رو یه دور ناقص زندگی می کنم

فرارکردن یا رویارو شدن، تفاوتی نداره

ایگویی که هر جا می ری دنبالت میاد

کاش قانع بودم یا دست کم یکم بیشتر جاه طلب بودم

ترس و قضاوت

2010-04-20T01:23:00.000+04:30

هنوز زوده که قضاوت کنم

اما این اولین باریه که حس می کنم پژوهش و زندگی در قالب پژوهشگر بودن رو خیلی نمی پسندم

ساعت ها مطالعه و دور از زندگی اجتماعی بودن

البته این برای من که اول راه هستم و جایی زندگی می کنم که آن چنان انگیزه ای برای پیدا کردن هم نشین و دوست ندارم احتمالا شدید تره و شاید یکمی در طول زمان بیشتر باهاش کنار بیام

اما این شاید اولین باره که دوست دارم یه کارفعال تر داشته باشم و چند بعدی تر

دونستن چند بعدی هست اما از نظر تنوع فعالیت نه، باید خوند، تحلیل کرد، آزمایش کرد و ... قسمت کاربردیش زیاد نصیب پژوهشگر نمی شه

شاید هم من خیلی در ابتدای راهم

اما برای مثال درس دادن در مقابلش می بینم، که باید خوند، تحلیل کرد و مستقیما به کار برد

یه گزینه ی دیگه هم هست تو ذهنم که ایده آلمه

کاش بتونم به ترسم فائق بیام و تواناییم رو امتحان کنم

از آرتیست بودن می ترسم

روانشناختی خودم؟

2010-04-14T19:39:00.000+04:30

گاهی از طرف یکی کنار گذاشته می شی، چون طرف هیچ وقت بابت سوتفاهم (یا روشن کردن داستان) بهت اجازه ی توضیح نمی ده، تو هم روحت خبر نداره یا اگر هم داره فکر می کنی بی فایده ست

قضاوت شدن در سطح توسط آدم هایی که دوستشون داری

کنارت می گذارن بدون اینکه هیچ توضیحی بدن یا هیچ توضیحی بخوان یا حتی بخوان بشنون

برای من خیلی دردناکه

نمی تونم فراموش کنم و بگم به درک

همیشه جای دردش می مونه

و نمی دونم چرا برای من مکرر تکرار می شه

احتمالا یه الگوی رفتاریم اشکال داره، یا نمی خوام یا نمی تونم از خودم دفاع کنم

می زارم می رم

دوست ندارم از خودم دفاع کنم و سعی کنم خودمو به کسی تحمیل کنم

الان از لحاظ روانشناختی من چی ام؟

نارسیسیت یا آنتی سیستمی که متکبر به نظر می رسه؟

2010-04-13T12:38:00.000+04:30

هروقت که لُخ-ت می شم ؛ از حموم اومده باشم یا لباس عوض کنم ، می فهمم همه دارن نگام می کنند

از تو عکسا

Hold On

2010-04-07T10:53:00.000+04:30

می دونم به این یکی هم دارم معتاد می شم; وبلاگ نوشتن

مثل سیگار کشیدن، شکلات خوردن، تو خونه موندن، با کسی دوست نشدن، غرق شدن توی دنیای ذهنی

هیچ وقت نشده بود یجایی رو با وجود هوای محشر و طبیعت زیباش انقدر، انقدر کم دوست داشته باشم،

انقدر کم که نخوام از در خونه برم بیرون،

انقدر کم که برای داشتن هیچ دوستی، هیچ رابطه ای تلاش نکنم

انقدر که حتی از درگیری هایی که منتهی به بیشتر دوست شدن بشه فرار کنم،

واقعا انقدر که انگار بی حس شدم

"تنها" و "تنها" چیزی که باعث می شه ادامه بدم از زمینه ایه که توش درس می خونم، این منو "هُلدآن" نگه داشته

و البته شاید سرمایه و انرژی ای صرف تامین من می شه که خودم نیست

موازی

2010-04-07T00:38:00.001+04:30

مثکه دو تا آدم موازی باهم دارم تو روان من زندگی می کنند ؛

نزدیک یک هفته تقریبا با معاشرت انسانی محدود، دیدن ۲ تا آدم نسبتا کوتاه مدت که فقط یکیشون یکمی احساس نزدیکی بهم می داد رو گذروندم، تعطیل بود

همه چیز جالب بود و من خودم بودم و خودم، با لذت غذا درست می کردم، می رفتم می دویدم، موسیقی گوش می دادم و آواز می خوندم، فیلم می دیدم و مهم تر از همه "کار می کردم"، مفید و موثر

روز دانشگاه که امروز باشه، از خواب با چشم اشک آلود بیدار شدم، تو خواب بیدار شدم برم چایی درست کنم اما تو آشپزخونه ی "خونه" ی تهرانمون سر در میارم، دارم حساب می کنم چند ساعت طول می کشه از تهران برسم سرکلاس، دوزاریم میافته که بیدار نشدم، به زور چشم هام رو باز می کنم، یه حس دوجا بودن دارم، وقتی چایی دم می کنم یه حس عجیبی دارم

می رم دانشگاه و سرکلاس، آرومم نسبتا، خیلی، از درون، خیلی بی آزار و البته چون خوابم میاد

می رم خرید برای هفته ام و میام "خونه"

درو باز می کنم، نور سرد روز ابری اما روشن از پرده های آبی اتاقم رد شده و اتاقم یه نور خاکستری آبیِ امنی داره

، می گم: "آخیش، خونه" و خودم خنده ام می گیره ازینکه چقدر این خونه گفتنم واقعیه، فقط کافیه راهروی بیرون رو رد کنی و برسی به مامن ، دلم می خواد بخزم تو رختخواب و بخوابم

با ولع سیبمو گاز می زنم و می خوابم

این بارتهرانم دوباره، پیش نیلو، دارم غر می ریزم از دلتنگی که اشک نمیاد و من بازم می دونم خوابم، اما هرکاری می کنم بیدار نمی شم، تو خواب تصمیم می گیرم گریه کنم و شروع می کنم به هق هق زدن که همین بیدارم می کنم

چایی دم می کنم و خیلی خیلی خوبم و یکمی اشک می ریزم و چاییم رو با لذت و شکلات می خورم

به مامانم زنگ می زنم که بیشترین تصویره تو تمام خوابهام، می خندیم و دلتنگی می کنیم واسه هم

واقعا خوب خوبم، هیچ غمی نیست و هیچ خشمی

اما اون نفر دوم نمی دونم داره چی کار می کنه، متعجبم

2010-04-06T10:56:00.000+04:30

تازه چشمامو بازکردم، بازم سورپریز شدم

اینجا اونجایی نبود که تو خواب داشتم توش چایی درست می کردم، اصلا کلا آبی داشت جوش نمی اومد

یکم طول کشید بفهمم هنوز بیدارنشدم

عدالت؟

2010-04-04T02:21:00.001+04:30

دارم دیوانه می شم، فکر و خیال تنهام نمی گذاره، تو وضعیت عجیبی هستم، چیزی که شاید زیاد قبلا تجربه ش نکرده ام

من هیچ وقت به نمره ی ارزشیابی ای که توی یه سیستم بهم می دادن زیاد اهمیت نمی دادم، چون همیشه فکر می کردم ارزشیابی من پیش خودم باید باشه

اما حالا اینجا یکمی اوضاع متفاوته، من طبق عادت احساس ضعف نکردم، سعی کردم خودم رو تاجایی که می تونم برسونم درحد نرمال، ازین جهت که اکثریت گروه ما یا زبان مادریشون انگلیسیه یا درسیستم آموزشی به زبان انگلیسی درس خوندند، و من واجد این شرایط نیستم، خودم رو پرت کردم توی فضای انگلیسی آکادمیک و آسون نیست، اما من مشکلی با سختیش ندارم، خودم انتخاب کردم و دقیقا هدفم همین بوده از پیش

اما زیاد ابرازضعف نکردم و سعی کردم کیفیت و کمیت یادگیریم رو بالا ببرم، با فشار، با حرف زدن، سوال کردن، گوش دادن، یادداشت کردن و فیلم دیدن و هرراهی که تونستم

اما این سیستم هم مثکه تفاوتی با سیستم آموزشی پیشینم تو ایران نداره

من مشکلاتم رو تو نوشتن انگلیسی تاحد امکان کمتر بروز دادم به پروفسورها، چون فکر کردم وقتی اومدم به زبان انگلیسی درس بخونم، مسوولیت شناسیم باید باعث بشه که بپذیرم این مشکلیه که خودم باید حل کنم

اما مثکه این باعث شده توقع بقیه (منظورم کادرآموزشیه) از من بالا بره و من رو با یک دانشجویی که قبلا انگلیسی درس خونده یا زبان مادریشه در یک حد مقایسه و ارزیابی کنند، تا اینجاش اشکالی نیست، می پذیرم

اشکال اینجا پیش میاد که کسی هست که ۵ سال امریکا زندگی کرده اما سطح تواناییش درحرف زدن و نوشتن یک دهم منه، اما درمقام ارزیابی براش تفاوت قائل می شن و همه بسیج می شن که کمکش کنند، من این بسیج رو نمی خوام، اما وقتی مقاله ای رو که نمی تونسته بنویسه و یکی دیگه براش نوشته و استاد مربوطه هم می دونه این رو بالاتر از من ارزیابی می کنند دیگه تحملم تموم می شه

تحملم تموم می شه چون من هم دارم سخت تلاش می کنم، چون من مسوولیت پذیرم ولی بیشتر تحت فشار قرار می گیرم

کمکم کنید، شاید این توهم منه، شاید من زیادی حساس شدم تو این دهات کوچیک و توقعم از استادهای اینجا بالاست

جالبه که همچین چیزی خواب و آرامش من رو از بین برده .... چیزی که هیچ وقت تو دبیرستان و حتی دانشگاه تو ایران بخاطرش ککم نمی گزید...

اما این جا، به نظرم یکمی دوراز انصافه

چون ابراز ضعف نمی کنم مثکه محکومم به بیشتر تحت فشار بودن

2010-04-03T19:12:00.000+04:30

پنج شنبه یه پرزنتیشن دارم درباره ی مهم ترین حسی که از سپتامبر تاحال تجربه کردم : نوستالژیا

چرا با من نه؟

2010-03-31T00:46:00.001+04:30

یه چیزایی هست که هیچ وقت نمی شه از شرشون ِراحت شد، یه چیزایی هست که نمی شه از ذهنت پاک بشن

مثل روزهای خوش فراموش ناشدنی که هروقت بیاد میاری، مزه شون برمیگرده زیر دندونت

مثل کیفیت رابطه های انسانی عالی و منحصربفردی که داشتی

احساس پشیمونی یه لحظه هم تنهات نمی زاره، با اینکه می دونی اگر دوباره تو اون شرایط قرار بگیری همون کار رو می کنی

با اینکه می دونم اگر دوباره تو اون رابطه ها بودم، دوباره ترکشون می کردم و واکنشم یکسان خواهد بود- که من بنا به طبیعت به شدت و شاید افراطی استقلال خواهم این واکنش رو دارم- اما هروقت تصاویر و خاطرات برمی گردن ، حس پشیمونی و زمان از دست رفته منو سرشار می کنه

یه جور غمی که همراه می شه با پذیرش شرایط ، که من ازین متنفرم، از وادادن، از پذیرش واقعیت، از تن دادن به زندگی ای که دیگران ازت انتظار دارن و رودررویی اون انتظار با طبیعت سرکشِ من که نمی تونم از پسش بربیام

فکر اینکه آدم ها عزیز زندگیم، با دیگران روزمرگی و در حقیقت زندگی می کنند، آزارم می ده، با اینکه از خوشی شون خوشحالم اما نمی تونم تظاهر کنم

خودخواهیم باعث می شه فکر کنم چرا با من نه
درحالیکه خیلی وقت ها خودم پس زدم و نخواستم و استقلالم رو انتخاب کردم، افراطی

شباهت

2010-03-29T18:29:00.001+04:30

واقعا وقتی میایم بیرون از ایران و خودمون رو با بقیه مقایسه می کنیم، یه بچه ای تو خودمون پیدا نمی کنیم که پا می کوبه می گه " من اصن موچم، من بازی رو قبول ندارم، جر زنی کردید، من اصن دوست ندارم با شما بازی کنم، ..."

پیدا کردید؟ پیدا می کنید؟

شباهتی بین این بچه ی لجبازی که تن به بازی نمی ده رو با سیاست های خارجی ایران پیدا نمی کنید؟

حکومتی که می گه من کلا قوانین خودم رو دارم، قوانین شما قبول نیست، حالا من موچم بازی نمی کنم

یه جایی آدم باید بتونه واسته و بگه مشکل از خودمه (خودمونه)

من نمی تونم هنوز
.
.
.
پانوشت : البته داستان اینکه "بازیه" دلخواه هست یا نه، یه چیز دیگه ست

تگری

2010-03-29T01:06:00.001+04:30

می خوام بالا بیارم رو آدم هایی که همیشه دیر می گیرن، دیر واکنش نشون می دن، تاخیر دارن، ترس دارن، وحشت دارن، از هم دیگه از آدم هایی که از فاصله ی بیست کیلومتریشون رد می شن، سیاست بکار می بندن، تجربه بعد از بیست سالگی ترسناکه، برطبق پندهای ننه بزرگ هاشون زندگی می کنن، دانشگاه می رن چون باید "اجوکیتد بود" ، برای تنازع بقا "زندگی می کنن"، برای ازدواج و بچه و نوه .... نه برای اینکه خودشون دلشون می خواد، مث گوسفند رج می زنن، رج می زنن، رج می زنن، بعدم به همه دستور می دن که رج بزنن، که سیگار نکشید، سالم زندگی کنید، نژادپرست نباشید، دسته بندی نکنید، احترام بزارید و بازم تو همه ی اینا فقط رج می زنن، رج می زنن، چون تو کتاب نوشته، چون مانیفستشون گفته، چون اصول اخلاقی حکم می کنه، بعدشم هرجا دلشون خواست یادشون می ره مانیفست، بوی گه تنشون ، بوی آبجو که انگار بخشی از تنشون شده ..... دلم می خواد بالا بیارم

همه جا همین گهه مثکه

گاهی فکر می کنم واقعا فرق ماها با یه درخت چیه؟ ما پاداریم اون نداره؟
.
.
من نیستم، من اهل آداپته شدم نیستم، وارد بازی نمی شم، نمی ترسم، واقعا نمی ترسم، از دیدن ترس دیگران فقط حالم بهم می خوره، نمی خوام روشون عق بزنم

چس فیل

2010-03-28T23:12:00.000+04:30

خیلی خوشحالم، دارم ماهر می شم.... تو درست کردنِ چُسِ فیل

الان می فهمم این اروپا چرا انقدر هنرمند داره ؛ مردم زندگی شون رو محدود و کوچیک می کنن و هم چنین معاشرت های اجتماعیشون رو ، تاجایی که می تونن تنها و منفرد زندگی می کنن، بعضیاشون در اثر فشار این تنهایی به تولید آثار هنری مشغول می شن، تا فراموشش کنن

درحقیقت اونقدر منفرد و مستقل که تمام چیزهای خیلی کوچیک تبدیل به هیولا می شن

مثل من که سرگرمیم شده درست کردن چُس فیل یا کشیدن طرح های بی هدف ، که شاید اگرسازی هم دم دستم بود الان یه نوازنده ی قهار شده بودم (محض خنده)

از "شبکه های اجتماعی مجازی" نهایت امتنان رو دارم که دست کم هنوز می تونم حدس بزنم که آدم ها چه شکلی هستن و یا چه جوری باهم معاشرت می کنن

2010-03-24T01:22:00.002+04:30

خیلی سخته و بی انگیزه ام

پوسته

2010-03-21T00:40:00.002+03:30

شاید همیشه نه، اما گاهی که می آیم اینجا، توی کافه تریای کتابخانه، اینجوری می شود، اگرکتابی که دستم می گیرم مطبوعم نباشد یا ذهنم نخواهد چیز یاد بگیرد، شروع می کند به بازیگوشی، به اکتشاف و بازآموزی و نتیجه گیری های عجیب غریب، دیگر من ازش خبرندارم، ذهنم را می گویم، ناگاه انگار می روم به خواب، همه چیزدوروبرم مثل نقاشی های آبرنگ محو می شود، محو و کم رنگ، کله ام انگار هی گنده تر می شود، و من توش غرق می شوم، من که دیگر نیستم، ذهنم مرا می چرخاند روی انگشت هایش، پرواز می کند اگر هوا بود، شنا می کند اگر آب، قل می خورد و تاب می خورد و می جوید، و ناگاه میابد، یکی ازآن خاطره های ژرف مهم را انتخاب می کند و و هی میاورد جلوی چشمم، این تکه اش را، آن تکه اش را هی به یادم می آورد، و بعد نخ می دهدش به یک واقعه ی دیگری

گناه من نیست، همه اش زیرسر این عیدهاست و اسفندها، این هواهای "ازآن جوری" که نفس کشیدنش بیخودی آدم را دیوانه و ملنگ می کند، چه شاد، چه غمدار

مثکه کم کم دارد ۲ سال می شود که نه ، می شمرم ۳سال، که علی رفت، رفت روی یک ارتفاعی، یک پلکانی پیدا کرد و می خواست پرواز کردن امتحان کند و از نوع بی برگشتش را، اسفند خوشی داشتم پیش از آن، خوش که یعنی روزمره و ناراضی همه اش و غرغر همیشگی و هیچ کاری نکردن

کوتاه می کنم، شوک آمد و چسبیده بودم سفت و سخت دوستانم را که نکند ناگاه بخواهند پرواز کردن امتحان کنند و من بیدار بشوم یک روزی و خوشحال از پیاده روی روزانه، یکی زنگ بزند و بگوید خبر بد را، انقدر دست و پایم را گم کردم که آغوش بزرگه را ول کردم و گرمایش را پس زدم.

حالا بازهم گناه من نیست، این اسفند را ببین، چه حالی دارد؟ حتی اینجا که هنوز کفش ساق دارگرم می پوشم و دربرف، لعنتی بویش میاید و من پوسته می اندازم که نه از اسفند، از آنچه گذشت، اولیش که همان داستان پریدن علی بود

تلنگرزد ناگاه به زندگی روتینم و من طلبکار از همه دوستان را شرمسار و ترسان کرد، نرم تر شدم

امسال اما دومین پوسته ام شکست، که نه تنها نرم تر که همه ی قضاوت هایم شکست، پودر شد، دیگر شرم نبود، هق هق درد بود زیرآب داغ دوش حمام.

پوسته ام که شکسته بود، گرمای روزگار امسالش/پارسالش قلبم را می سوزاند و ساعت ها و روزها را به شرم کردن می گذراندم و درد

می دانم گفتن ندارد این درد که همه حتی جایش را می دانند

می خواهم مرثیه نگویم

دو سال، من دو پوسته انداختم، دو پوسته ی خودخواهی و خودمرکزبینی خردسالی که در من مانده بود، من ُبزرگسال َ شکننده متولد شد ازش، که شکنندگی ام امروز از درد خود نیست، گریستنم از "آه چه بدبختم من" نیست، که شرم دارد از آن

چشمهایم همان جور می بیند اما جور دیگری بازتاب می دهند این روزها

یاغی

2010-03-19T20:57:00.000+03:30

سرکشی و یاغی گری لزوما این نیست که روزی چقدرحشیش بکشی
یا این نیست که فیلم پورنو نگاه کنی و حتی درباره اش راحت حرف بزنی
حتی نه اینکه به رسمی ها و غیررسمی ها تن ندی و راحت بدوبیراه بگی
.
.
.
یاغی بودن اینه که تو شرایطی که می دونی تنها می مونی
می دونی انگ نامناسب رفتار کردن بهت می خوره
با وجود نیازی که داری
فرار نکنی، مقاوم بمونی
و نزاری دیگران چارچوب های اخلاقی خودشون رو، روی تو پیاده کنن
دیگرانی که حتی درظاهر شاید یاغی تر به نظرمیان

یک هفته مانده به نوروز اول

2010-03-14T18:23:00.001+03:30

مثکه امروز روز خونه ست، روز ایرانه، روز خاطره هاست، مثکه این هفته که یک هفته مونده به عیدنوروزه و نخستین عیدی که من با خودم تنهام در سرزمین جدیدی که شبیه سرزمین قدیم نیست اما دست کم بهارش بوی بهار می ده، بوی خیسی روی خاک، طبیعتش دست کم تغییر می کنه کم کم و این شاید از نزدیکی عرض جغرافیایی باشه، شایدم تعبیر من ازش اغراق شده تر از واقعیتش باشه

جالبه ۲ سالی هست که خاطراتم بهم ریخته و به یاد نمی آرم که چه اتفاقی بعد از چه اتفاقی افتاده و این احتمالا یعنی وارد زندگی بزرگسالانه شدن و دست برداشتن از شمردن سال ها که در جوان تری هام عادت داشتم بهش

کودک من اما هیچ نمی خواد بزرگ شه هرچند که تنش و ذهن روزمره اش و توانایی ادراکش و تطبیقش با محیط بزرگ شده، اما با همه ی تطبیق هنوز بعضی روزها تو خیابونها پرسه می زنه بی هدف و به ذوق شکلات آخر سفر روزانه بی وقفه راه می ره و هیچ نمی دونه به کجا، با نگاه کردن به آدم ها ،سگ ها، درختها، احتمالا خورشید اگر باشه، آسمونی که بی‌حد آبیه و افق و درختهاش بدون هیچ حسی از زمان و شناور، شناور شناور توی یه تعبیری از واقعیت اما تو ذهنش

این بی هدفهای روزمره گاهی ازسر دلتنگیه، گاهی از سرخوشی، گاهی از سربی حوصلگی، اما هست

و بودنش دخترک من رو تو تنهاییش روتین نگه می داره

داشتم می گفتم که ترتیب وقایع یادم نمیاد، پارسال چهارشنبه سوری بود و من که کوچه ی 'س' مثل همیشه و این بار خیلی زن، خیلی نرم که خودمو چسبونده بودم به آدمی که می دونستم فرداش به یاد نخواهد آوردم، که کم پیش میاد انقدر زن تکیه گرم قوی باشه

که مست مست و یادم میاد و نمیاد

که عید که عاشق، بی هوا، کسی که فکرش رو هم نمی کردم که عاشق باشه بمن و نگاه های کودکانه، ۱۴-۱۵ ساله نهایتا

همیشه بهار که بوده من خیلی زن بودم، خیلی سبک که نیستم معمولا

و داستان سفرم برای بار اول به این سرزمین جدید

داره یادم میاد کم کم

قبل ترش دریافتن این بیماری که دستگاه ایمنیم رو بهم ریخت

ترس از ریختن تمام موهای سرم که دست کم تا ۲ ماه پیش باهاش زندگی کردم، با این ترس

و کورتون

کورتون

و کورتون یعنی حمله های عاطفی، یعنی گریه و بی خوابی و ندونستن که چه می گذره بمن

و پُف و توهم های ماندگاری اش و هنوز هم دارم توهمش رو

و تمام روزهای دردی که برمن و تمام مردم سرزمینم گذشت که می گذرم و نمی گم، که خیلی سنگین تر از توان بیانه

و من درسرزمین جدید

خشمگین از آدم هایی اینقدر دور و محافظه کار و حس بی هیچ دوستی که شایدم هم خیلی مفید برای من بوده

که بوده

تنهاییم تبلور یافت، در اتاقی که یاد گرفتم چگونه توش بزیم که حس خفگی نکنم ، با اینکه کوچک است و همین

اما خوب یاد گرفتم که بدون هیچی، فقط اینترنت، دنیام رو دست کم کوتاه مدت بزرگ کنم

که دست کم چیزهایی رو بخونم و ببینم که ندیدم و نمی دونستم

دونستن و فهمیدن آدم رو از اونی که هست غمگین تر می کنه، تنهاتر و سنگین تر، اما لعنتی لذت بخشه و اعتیاد آور

شاید تنها مریضیه که نوع انسان رو باقی نگه داشته

یه مریضی ضد از بین رفتن

نمی دونم مثل چی
مثل خودش، مثل دونستن و به عمق رفتن و غرق شدن

2010-03-07T16:45:00.000+03:30

با کفش های اسکیت دورتادور سالن فروشگاه می چرخیم. "میم" شروع می کنه به آواز خوندن، اونم آواز دستگاهی، باهاش همراه می شم و بهش "جواب آواز" می دم، دخترک ریزنقشی که باهامونه هم می پیونده ، سه تایی باهم می چرخیم و می خونیم، فکر می کنم احتمالا ترکه، چون شعرهارو نمی خونه و با لالای لای همراهی می کنه

می رم یه گوشه دراز می کشم، خسته شدم

میاد کنارم دراز می کشه، پتوم رو باز می کنم که بیاد نزدیک تر و میاد، دستمو می اندازم دور کمرش، خودش رو می کشه عقب، یاد خواهر خودم میافتم و خنده ام می گیره

می گه میای بریم چمنیه، می پرسم، با ایما و اشاره البته : "چمنیه"؟ ادای صوفی ها رقصنده رو درمیارم، تو ذهنم میاد اون که "قونیه" بود... جواب می ده :"نه، چمنیه" و ذهنم سبز می شه که باید این طور جایی باشه

میم هنوز داره آواز می خونه، به خودم می گم چشمامو که باز کنم، باید آوازش قطع شه، امتحان می کنم، چشمام باز و آوازش قطع می شه و می بندم دوباره شروع می کنه به آواز خوندن

اما این هنوز لایه ی اوله، چشمامو که باز می کنم فقط صدای آواز قطع می شه

تصمیم می گیرم سعی بیشتری کنم اما لازم نیست لایه ی دوم به اون سختی ها نیست، پیش خودم فکر می کنم دلم شیرینی می خواد،پیش از باز کردن در یخچال تصور می کنم باید اون تو یه سیب نیمه ی گنده باشه

اسفند و چهارشنبه سوری و عید و خانه ی پدری و مادری

2010-03-06T17:33:00.002+03:30

با خودم کلنجار می روم که بنویسم یا نه؟ که غر زدن نباشد نوشتنم، اسفند، و امروز پانزدهم اسفند است

که اسفند همیشه ماه عزیزی بوده و نمی دانم چرا...که شاید تبدیل آسمان خاکستری زمستان است به آبی ِآبی و خورشید که سربر می آورد و کوتاه لبخندی می زند در نوید به بهار و شکوفه

که اینجا بیشتر هم حتی، روزهای بی خورشید و سرد خاکستری و مردمان درخود فرو رفته از سرما و کم نوری

آدم هارا که می بینی در روز آفتابی، همه بی خودی لبخند می زنند بهت، به ویژه پیرترها، در فروشگاه و خیابان

شاید که سال های ساله زمستان های طولانی برایشان لذت خورشید و قدردانستنش را حیاتی تر کرده

دو چیز را نمی توانم بی حسرت نگاه کنم اینجا، که همان روزهایی که در ایران بودم پارسال این موقع هم به فکرشان بودم

از خاطرم می گذشت که سال بعد جای دیگری هستم

عجب شانسی دارم گاهی من ، خودم را نمی کشم که به چیزی برسم، فقط فکر می کنم، آنقدر فکر می کنم که ذهنم اشباع می شود و اتفاق میافتد

بگذریم، حسرت دو چیز را می گفتم؛ چهارشنبه سوری را و عید را، بوی عید را، خرید با لذت و در شلوغی کشنده که همیشه ازش فراری بودم و بفکر میافتادم بجای خریدن لباسی بدوزم برای خودم

انگار آدم جدیدی می شوی که خود را به نمایش می گذارد پیش آدم های جدید دیگر

که این دو را نمی توانم دور کردن از ذهنم

چهارشنبه سوری بی من در کوچه ی سهند با دوستان و رقصان دیوانه وار و مست شاید و خوش

و عید... عیدی که سال های سال وقتی نوجوان بودم فکر می کردم چقدراحمقانه ست مراسم خودساخته ی انسانی

و همه ش می خواستم نروم و تنها در خانه رویا پردازی کنم و یاد گرفتم رسم آدمیان را و یاد گرفتم چه طور لذت بردن ازش را، چطور بازی کردن را و خوش گذراندن با این تکرار که شاید بی معنی باشد

که این چیزها را می نویسم از دوری نیست فقط زمان بیانشان رسیده

و من همیشه اسفند را بهار را، همان اول هایش را دوست داشته ام

بازارتجریش را

خلوتی تهران را

بستنی پارک ملت را

و هیجان آماده شدن برای یک اتفاق هرساله را که نو شدن باشد

می خواهم فقط همین وقت هارا، همین چهارشنبه سوری و عید را در خانه پدری و مادری ام باشم

می پریم

2010-03-02T21:06:00.002+03:30

او آن سر پشت بام است و من این سر پشت بام

یک وقتهایی فکر می کردم چون هردو لبه ی پشت بام ایستادیم حرف هم را خوب می فهمیم

که می فهمیم ؛ از بعد ارتفاع ، که نه از دورنما

وقت پریدن است

اما به هم که نمی رسیم

او به حیاط خلوت می پرد

من به کوچه ، خیابانی که حتی نمی دانم کجاست

هی داد می زنم که بیا این ور با هم بپریم، در حیاط خلوت گنجشکی سرش را گرم کرده

می ترسم

می ترسم که خیابانم به حیاط خلوتش راه نداشته باشد

2010-02-23T01:50:00.002+03:30

آنسوتر ها هستی، نمی نگری این سو را

و من به بوی تنم که آن همه ازش حرف می زدی فکر می کنم

2010-02-17T01:06:00.001+03:30

مطمئنم یه چیزی رو دارن از من پنهان می کنن

دوشنبه

2010-02-09T01:37:00.002+03:30

حتما نباید چیز تازه ای کشف کنی تا بخوای بنویسی

اینجا یک بهانه ی کوچیک و مستمر وجود داره برات؛ بودن و زیستن و ثبت اونها به زبان فارسی

انتخاب کردی اما دلتنگی داستانی جدای از انتخابه

مثل معشوقی که رهاش می کنه اما خاطره ی تجربه ی پوست تنت میاد و می ره

باید دوری کشید

فقط همین

تا قدرش رو دونست و ازش استفاده ی بهینه کرد

روزهای دوریته، بهینه ها فعلا معوق به آینده اند

هذیان و واقعیات

2010-02-05T22:04:00.002+03:30

هذیان شماره ی یک
از خواب بیدار شدم، نگران و پریشان، خواب دیدم اومدن دنبالمون، خواهره با خیال راحت رفته پشت پنجره ،من هی می ترسم ببینن مارو، کامپیوتر رو روشن می کنم، فیس بوک، رادیو زمانه، جی میل و یاهو مییل و مسنجر رو باهم باز می کنم، می بینم "م.م" رو گرفتن...
واقعیت شماره ی دو
سعی می کن مسلط باشم، زنگ می زنم خونه، عمو و زن عمو و پسرعموم اونجان، ناهار دعوتن، با مامان و بابا و عمو و زن عمو و خاله ام حرف می زنم، گوشی مجازی رو می زارم، مامانم به گوشی واقعیم زنگ می زنه می گه "پ" پسرعموت می خواست باهات حرف بزنه، حال و احوال و اینا، تعجب کردم که چرا می خواد باهام حرف بزنه، حسابی ترسیده این دفعه
توضیحات
پسرعموهه ۱۷ سالشه، بسیجی محلشون دستگیرش کرده، ۳ روز بازداشت، با وثیقه ی بیست میلیون تومانی اومده بیرون

هذیان شماره ی سه
خودمو تو عجله کردن و آماده شدن گم می کنم و مزنم بیرون که فیلم ببینم، بی قرارم اما بنظرمعقول میام و "آندر استندینگ" ، هه
اکران فیلم
جلسه و فیلم رفتم ، ۴ نفریم تو یه سالن سرد اما مجهز، هفته ی پیش " کودکی ایوان " رو دیدیم، گریه کردم، این هفته اما یه فیلمی که جدیده، تو کن جایزه برده، درباره ی آزادیخواهان ایرلندیه

The Wind That Shakes the Barley (2006)

واقعیت شماره ی چهار
از "م" شاکی ام که چرا این فیلم رو انتخاب کرده، نابود شدم، نابود، حتی گریه هم نمی تونم کنم، دارم خفه می شم
هذیان شماره ی پنج
تو خیابون که راه می رم یا تو فروشگاه تنها مردهایی آدم رو نگاه می کنن که متاهلن، پسرا می ترسن، یه نگاه دزدکی می کنن و نگاهشون رو می دزدن، مال سرماست؟ فکر نکنم، پسر که می گم منظورم بچه ی ۱۴ ساله نیست
همه مشغول "زندگی" انفرادی شونن، کی مهم تر از خودم؟
واقعیت شماره شش
"م" می گه نترس ما پیروزیم باید بخندی و انرژیتو حفظ کنی
هذیان شماره ی هفت
من نمی ترسم، این مخلوطی از استرس و عذاب وجدان و خشمه، استرس ازینکه چه دورنمایی هست، خشم از همه چیزهای ناگزیر زندگیم و عذاب وجدان ازینکه نرفتم وقتی که بودم و الان نیستم و این منو می کشه
توضیحات
زیرآب داغ، هق هق، زیادی بار این داستان سنگینه، حتی گریه ام هم نمیاد، هق هقم خشک خشکه
هذیان شماره ی هشت
خواب دیدم یه گربه اومده خونه ام، جلوش ماهی می اندازم ، نمی خوره،می ره اونور تر شروع می کنه به پرتقال خوردن، می خوام بیرونش کنم، نمی ره، می اندازمش تو یه جعبه که یه گنجیشکم توشه، می گم الانه که ترتیب گنجیشکه رو بده، گنجیشکه نوکشو باز می کنه و کله ی گربه هه رو می بلعه
واقعیت شماره ی نه
کوفته بیدار می شم ، من واقعا نمی خوام با مردمی معاشرت کنم که دغدغه شون انقدر با دغدغه ی فعلی من فرق داره، ناتوانم، انقدر بهم یاد دادن مراعات کنم می خوام عق بزنم، انقدر مراعات می کنم که از خودم بدم میاد، گوشه گیری، انزوا، انفعال، ترس، منکه از تنهاییم دارم لذت می برم، اینا هم که امکاناتی ندارن که یه روزی به کارم بیاد، چرا انقدر مراعات می کنم و وقتی به شوخی از بمب و تروریستی و مسلمونیم حرف می زنن ازشون نمی خوام خفه شن؟
هذیان شماره ی ده
من همیشه همین طوری بودم، آنتی پابلیک و زودخشم، همینه که نمی تونم با شوخی و متلک جواب کسی رو بدم و همیشه گند می زنم

2010-01-28T02:00:00.003+03:30

نتیجه ی داشتن دوست پسری ویولونیست در روزگاران پیشین برای من شده اینکه نمی تونم به هیچ کوارتت زهی، کنسرتو ویولن، کنسرتو ویلونسلی گوش بدم بدون اینکه تصویرش و فکرش تو مغزم باشه

2010-01-28T00:38:00.002+03:30

دوگانگی، دوگانگی، دوگانگی
دوگانگی و همیشه ناراضی، فکر می کنم چی می خوام؟ گذران زندگی با کسانی که تاحال باهاشون گذروندم، یا کیفیت جدید دونستن تو زندگی جدید ؟ نمی تونم انتخاب کنم، اگر هم اینجام فقط چون اینجام و نمی تونم انتخاب کنم اینجام، می ترسم یه روز برم یجای دیگه و هنوز نتونسته باشم انتخاب کنم
لذت دونستن یا کلنجار رفتن برای فهموندن؟

2010-01-19T08:11:00.002+03:30

دلم می خواد دوباره بنویسم، مثل سابق، طبق عادت، روزمره، هفتگی، دلم می خواد یه جوری بنویسم که آدم ها بشینن و با لذت بخونن، با همون لذتی که من بعضی ها رو می خونم، با همون لذتی که بعد از نیم روز انگلیسی حرف زدن میام خونه و هجوم میارم به هرچیزی که زبانش فارسیه، خبر نوشتاری، شبکه های فارسی، حرف زدن روی اسکایپ به فارسی، موسیقی باشعرفارسی و حال هم دوباره می خوام بنویسم، می خوام خودم فاعل این فارسی بودنه باشم، اینه که یه بخشی از وجودم، بخش بزرگ ومهمش زنده می مونه و دووم میاره، هر روز بیشتر از پیش می خواد فارسی بخونه، بشنوه، بنویسه
و اینجوریه که از درس و مشق افتادم و روزام شده سرک کشیدن تو سایت های فارسی و گوگل ریدر و سرگرم بودن به فارسی، شاید که حس خونه ی مادری بودنم رو احیا کنه
دلتنگی نمی زارم اسمشو، مقاومت جایگزین شدنه، یهو خالی شدن زندگیه که البته اتفاق افتادنش کمک می کنه به جا افتادن
و من "نمی خوام" جا بیافتم
می خوام همون حس یه مسافر موقتی رو نگه دارم برای خودم

2010-01-17T18:28:00.003+03:30

نه اینجا خوشم، نه اونجا

اینجا آرومه و بی خطر، کسی نگات نمی کنه از ترس اینکه وارد حریمت بشه و این حاتمو بهم می زنه که آدم هم انقدرترسو، انقدر دست به عصا، که واقعا تهوع آوره، انقدر دیده نمی شی که فکر می کنی شبح شدی ، اونقدر سبک که نیستی مثکه ، خوشی واسه خودت و غمگینی واسه خودت، همه چیش به پای خودت، غذایی که می پزی، خرید خیلی بااحتیاطی که می کنی، لذت بخشه، لباسی که یکمی کمتر معذب می پوشی، آدم هایی که نمی خوان جررت بدن تو مغازه، زندگی تو کنار کشیدی چون ربطی نداره زیاد، بخوای توضیح بدی سخته، طول می کشه، می ترسی یه چیز دیگه بفهمن که می فهمن، روی گهتو کسی نمی بینه، دیگران که هستن آرومی و بی صدا و اجتناب می کنی از درددل ، انگار هیشکی نمی بینتت
اونجا آروم نیست، ترافیکش کشنده ست، تهوع دوست همیشگیته تو خیابونای شلوغ و آلوده هوا و بد رانندگی، نگات می کنن، ورانداز، اگر سایز باسن و سینه و کمرت مناسب باشه لبخند می زنن یا با رشک، اگر هم که نه نگاهشون بر می گرده که "نه مالی نبود، گول خوردم" همه ش حس می کنی سنگینی، زیادی، اضافه داری، می خوای آب شی شاید کمتر جا اشغال کنی، دستت بازه که امروز یه رژلب بی ربط بخری و فردا بدی ش به دخترخاله، همیشه قهوه و بستنی و میلک شیک شبونه ای هست که یکم دلتو باز کنه، تلویزیون، اخبار، همه جا پر از اتفاق، خبرهای شنیده رو واسه هم تعریف می کنند، خودتو از زندگی کنار می کشی، و دوستت دارن چون زندگی تو کنار کشیدی که درگیر نشی، لبخند می زنی، اون روی گند و گهتو هیشکی نمی بینه غیر از خانواده ای باهاشون می زیی، اما دلگیری، بیخودی دلگیری از کسایی که نمی بیننت به اون اندازه ای که تو می خوای
گیر داستان کجاست؟ تویی؟ اونان؟ تویی دیگه، تویی. اونا که همه باهم تصمیم نگرفتن تو گیر داستان باشی، حالا شدی گیر داستان، هرچی سنت بیشتر می شه گیرت هم بیشتر، بیزارتر از روابط انسانی و هی گوشه گیرتر

خستگی نیست اسمش، بیزاریه، که سر می کنی باهاشو، نمی دونی چه کنی
غرزدن توصفحه ایه که کسی زیاد نمی بینتش، انگار که نوشته باشی بندازیش تو رودخونه

2009-12-09T23:16:00.002+03:30

حالا می فهمم
خیلی چیزها رو می فهمم، خیلی چیزها و یاد می گیرم
شرایطی رو تجربه می کنم که پیشتر محکومش می کردم، احساساتی که برام کوچیک و محقر بودن
تمام پیش داوری هام رو کم کم می زارم کنار
هر کسی رو زیرسوال بردم، دقیقا همون جوری شدم که اون بود
خیلی عجیبه
خیلی
دقیقا روزی که گندترینه و دیگه به هیچی امید ندارم یه اتفاق خوب میافته
اتفاقی که به هیچ وجه فکرش رو هم نمی کردم
زندگی سخته
و من زیادی لوس

بیهودگی

2009-12-04T08:45:00.002+03:30

این روزا حالم خوب نیست، هرروز بیشتر مو شکافی می کنم که چرا اینجام، هر روز که بیدار می شم بیشتر انگیزه مو از دست می دم و به بیهودگی درس خوندن پی می برم، واقعا بیهوده ست، درس خوندن سیستماتیک رو می گم، وقتی شروعش کردی باید تا تهش بری، هی بخونی، هی بخونی تا بتونی تو سیستم یجایی واسه خودت پیدا کنی، بویژه مثل من اگر عاشق علم و دونستن بیشتر باشی هرچی انتخاب می کنی به سمت دونستن بیشتر می ره نه پیدا کردن کاربرد برای علمت
عجیب تر اینه که حرفهای بابا تو گوشم زنگ می زنه
همه چی رو پیش از اتفاق می گه
من هم ازین لجم می گیره که می گه ، انگارمی خواد فرصت تجربه کردن رو از آدم بگیره
هرچی می گذره حس بیهودگی بیشتر می شه
پیش خودم فکر می کنم اگر بخوام به یه نقطه ی نتیجه فکر کنم باید دکترا هم بگیرم، یعنی اگر بخوام دست کم به عنوان یه فعال دانش شناخته بشم با فوق لیسانس می شه؟ فکر نکنم، پس از حالا درنظر بگیر ۵ سال، اوه خیلی زیاده، ۲ سال اول رو تحمل می کنم حالا ۳ سال بعدی اگر پول بیشتری دستم بود، بیشتر می رم ایران
آره واقعا مشکل اصلی ام همینه، همه ش فکر میکنم مثلا چی می شد که می موندم همون ایران، می رفتم یه چیزی می خوندم که بعدا بتونم باهاش کار کنم، بد جوری واقع گرا شدم، بدجوری
بازم حرفهای بابا تو گوشم زنگ می زنه
چیزهایی که باعث می شه فکربرگشتن رو از ذهنم دور کنم همیناست، حرفهای بابا، ۲ تا پسرعموم که دووام نیاوردن و برگشتن
واقعا الان فکر می کنم بعد از ۲ سال من می خوام چی کار کنم؟
اینجا یا ایران، یه محققم درسته اما اگر بخوام درس بدم جایی باید دکترا داشته باشم
اه احمقانه ست
درنظربگیرم ۵ سال

2009-12-02T14:55:00.001+03:30

نرگس واسه تعطیلات می ری ایران؟
من خیلی دلم می خواد برم، می ترسم یکمی سست شم اما، از طرفی می خوام دعوت نامه بفرستم مامانم عید بیاد این طرفا، اما من جدی جدی جدی دلم تنگ شده و می ترسم تو تعطیلات حالم بد شه، احمقانه ست، نمی دونم درستش چیه اما واقعا دلم تنگ شده واسه ایران، مثل اینکه می خوام برم چک کنم ببینم همه چی سرجاش هست یا نه، از جهتی فکر می کنم مقاوم باشم از جهتی هم فکر میکنم نباید خیلی سرسخت باشم با تفکر"دوام آوردن" انگار که "ترک کردن یجایی" و واقعا نمی دونم چرا مزخرفات مغزمو به تو می گم، اگر حوصلشو نداری بگو
.
.
.
یکی از آدم های مهم زندگی م رو از دست دادم، بسیار غمگینم، توان توصیفشو ندارم ،و هرچی می گذره بیشتر می فهمم یعنی چی

امشب

2009-11-22T02:04:00.004+03:30

نمی دونم چه حجمی از استرس برای چه کاری نرماله و نمی دونم چه حجمی از تنهایی برای یه آدم
آخر هفته ها حتی اگر برم بیرون تو خونه این حس تنهایی و دورافتادگی رو دارم، مقدارزیادی از انرژی مو هدر میده و باعث می شه میزان تمرکزم خیلی کم باشه و برای فراموش کردنش کارهای بیهوده کنم و از تمام آدم هایی که دوست دارم عصبانی باشم، با این حال باهاش کنار میام...اما شاید بهتر بشه باهاش مواجه شم تا مجبورشم یه راه حل پیدا کنم
هم چنان اضطراب چاقی رو به دوش می کشم، بویژه حالا که دارویی هم می خورم که خودش مزید بر علته و علاوه بر اون سیستم غذایی جدید، نمی دونم چقدر متفاوته، اما واقعا خسته شدم از انرژی ای که ازم می گیره، سیستم بدنم مثل ذهنمه :جاذب... برای ذهنم عالیه اما برای بدنم نه
حس اندازه گیری و نسبیتم رو از دست دادم به نوعی، از کسی که شوخی بی مورد کنه ، بخواد نصیحتم کنه عصبانی می شم... جالبه که طرف فکر میکنه داره همدردی می کنه اما من فکر می کنم تا واقتی که من مستقیما درباره ی چیزی حرف نزدم، همدردی معنی نداره، معناش برام نصیحته
فکر کنم دارم به موجود عجیبی بدل می شم، به یه موجودی که نیاز به توضیح داره، بیشتر از قبل، راستش یکمی می ترسوندم، یکمی مقاومت دارم، نمی خوام تغییر کنم، چون می ترسم پایگاه های عاطفی مو از دست بدم، در حالیکه شدیدا به پایگاه های عاطفی جدید نیاز دارم و این یکمی سخته وقتی وارد مقوله ی رابطه ی نزدیک تر بشم، مساله ی معیارها هست، زبان هست، داستان فقط نزدیکی نیست، البته شاید باید باشه
نمی دونم هام خیلیییییی زیاده